'Meditatie maakt mijn hart ontvankelijk voor God'

In deze tijd speelt geloofsbeleving zich vooral achter de voordeur af. Elke zondag in de kerk zitten is voor velen niet meer bij. Hoe geloven mensen thuis? Theologiestudente Annemiek Heerma vertelt.

Theologiestudente Annemiek Heerma uit Franeker.

Theologiestudente Annemiek Heerma uit Franeker. FOTO HOGE NOORDEN/JACOB VAN ESSEN

,,Eerst moet ik altijd door een gevoel van onrust en irritatie”, zegt Annemiek Heerma (58) als ze aan haar eettafel in Franeker zit om uit te leggen hoe zij haar geloof thuis beleeft. Sinds een aantal maanden mediteert ze regelmatig voordat ze met haar dagelijkse werkzaamheden begint. ,,Voordat de dagelijkse rompslomp op mij afkomt.”

Stil worden is voor haar nog niet zo gemakkelijk. ,,Vaak heb ik gedachten als: ik moet nog boodschappen doen, jammer dat die en die nog niet even hebben teruggebeld en waarom wist ik dit of dat niet? Dat had ik toch moeten weten?”

Het is voor haar soms een worsteling om bij die stilte te komen, maar dat heeft ze er graag voor over. ,,Meditatie is zwijgen. Ik ben er de laatste tijd achter gekomen dat het mijn hart zacht en ontvankelijk maakt voor God. Het ontsluit Gods tegenwoordigheid. Doordat Hij je raakt, verstommen je eigen gedachten en vaak word je dan vanzelf wel stil. Ik probeer mijn eigen wensen niet op te dreunen in een gebed of meditatie.”

Prestatiedruk en citotoetsen

Heerma werkte tot haar 55ste in het onderwijs. Ze stopte daarmee om een theologiestudie te beginnen aan de Hogeschool Windesheim in Zwolle. ,,Ik ervaarde een bepaalde zinloosheid in mijn werk: alle administratie, de prestatiedruk voor de kinderen, de Cito-toetsen…”

,,Ik vind dat onderwijs meer moet gaan over de relatie die je aangaat met de kinderen en de ouders. Dat miste ik. Ik wil bemoedigen, perspectief geven, het samen doen.”

En die meditatie helpt Heerma weer om samen te werken met andere mensen. ,,Om naar buiten te kunnen gaan moet je je naar binnen keren en andersom”, vindt ze. Ook is haar dagelijkse stilzijn een hulpmiddel om haar hang naar controle een beetje los te laten.

,,Controle is bij mij nou eenmaal een ding. Ik heb de zaakjes graag voor elkaar. Een tijdje terug kwam er me een beeld voor ogen toen ik aan het mediteren was. Ik zag voor me dat ik gevangen zat. Er zat een ballonnetje door de tralies waar ik me aan vast hield. Ik bleef bij de ballon, die zich buiten de gevangenis ontpopte als een luchtballon. Ik zweefde erin en had even het gevoel los te zijn van die controle. Zoiets gebeurt heus niet elke keer als ik mediteer, maar als het wel gebeurt, ervaar ik het als een cadeautje.”

Niet buiten sluiten

Naast het mediteren, leest Heerma graag samen met haar man uit dagboeken van bijvoorbeeld priester Henri Nouwen. Het boekje Een jaar met Henri Nouwen Wijsheid en geloof voor elke dag ligt bij haar op tafel. ,,Hij is zo eerlijk over zijn eigen gevoelens en doet zich niet heilig voor. Dat vind ik ook belangrijk als ik het heb over mijn eigen geloof. Ik heb de waarheid niet in pacht. Ik vind dat we mensen met andere ideeën of een ander geloof niet buiten moeten sluiten.”

Heerma hecht veel waarde aan haar geloofsbeleving. Ze vindt het weliswaar belangrijk om dat niet in haar eentje te doen. ,,Het geloof is persoonlijk, maar niet individualistisch. Ik heb dus ook de gemeente (PKN Franeker) nodig om me verbonden te voelen met andere christenen, al zijn de diensten tegenwoordig alleen maar online. Het samen beleven van het geloof tilt je boven je eigen leven uit, geeft je perspectief en zorgt ervoor dat je je niet blindstaart op bepaalde dingen. Geloofsbeleving bevrijd je van je eigen denkbeelden. Je moet nog wel de moed hebben om je te laten bevrijden uit die comfortzone.”

Dit is deel I van de serie Geloof achter de voordeur, waarin mensen vertellen over hun geloofsleven in eigen huis.

'Ik vind dat we mensen met andere ideeën of een ander geloof niet buiten moeten sluiten'
Je kunt deze onderwerpen volgen
Friesland
Bewustzijn