Jong en alleenstaand tijdens corona: hoe maak je contact in een tijd waarin dit niet vanzelfsprekend is?

Daar sta je dan, in de bloei van je leven en ineens is daar corona. Een klap in het gezicht van alleenstaande twintigers en dertigers, want hoe maak en houd je contact in een tijd waarin dit niet vanzelfsprekend is? Vier Friezen doen hun verhaal.

Tibor de Boer uit Witmarsum. 'Het is niet ideaal, maar het moet maar even zo.'

Tibor de Boer uit Witmarsum. 'Het is niet ideaal, maar het moet maar even zo.' FOTO NIELS DE VRIES

Tibor de Boer, 27 jaar, Witmarsum, zzp’er online marketing.

,,Een pittig jaar, dat is het. Ik mis nu gewoon echt een leuk festival, andere mensen ontmoeten. Even het makkelijke fysieke contact maken. Een schouderklopje, een goede handdruk, niet zo panisch hoeven doen bij je moeder. Maar ondertussen gaat alles ook gewoon door, je kan niet stil blijven staan.

Ik heb gelukkig een flexplek in Sneek, dus ik werk lang niet altijd thuis. Ik moet ook niet langer dan een dag thuis zitten, dan begin je toch mensen te missen. En in het weekend doe je nu andere dingen. Even borrelen met wat mensen en ik merk dat ik meer ben gaan lezen. Dan pak ik er ‘als een bejaarde’ even een boekje bij.

Ook ga ik vaker bij familie langs, mijn moeder bijvoorbeeld, die is anders maar zo alleen. Maar die uitlaatklep in het weekend, die mis je wel. Nu merk ik ook dat, als ik bepaalde mensen buiten het ‘normale’ om zie, ik denk: ‘Eigenlijk vind ik jou helemaal niet zo leuk’. Je hebt elkaar toch minder te melden.

'Een avond alleen op de bank is niet altijd leuk, dan gaat die piekermolen even aan.'

Ik kom er steeds meer achter wat bij mij past, nu ik uit mijn normale ritme kom. Het is een heel mooi jaar om jezelf te analyseren. Juist omdat het niet leuk is, is het goed. Een avond alleen op de bank is niet altijd leuk, dan gaat die piekermolen even aan. Maar dan pieker je ineens over andere dingen en kom je tot bepaalde inzichten over jezelf.

En om van die eenzame avondjes te voorkomen ben ik nu vrijwel elke avond aan het sporten, crossfit vooral. Ik ben zelfs groepstrainer geworden in coronatijd. Maar als ik dan een keer alleen op de bank zit, slinger ik Tinder wel eens aan. Ja, ik woon in Witmarsum, hier ontmoet ik niemand, je moet toch wat. Daten gaat eigenlijk prima, je kan het goed afspreken.

Nu, met de dichte horeca, is het wel anders, maar daar heb ik een prima oplossing voor: ik bel eerst even voordat ik in het echt met iemand afspreek. Dan kun je op die manier toch eerst peilen of je diegene wel of niet in het echt wil zien. Het is niet ideaal, maar het moet maar even zo.”

Onzekerheid

Naomi de Jong, 24 jaar, Leeuwarden, contentmarketeer bij Junction.

„Het is een hele gekke tijd, onvoorspelbaar. En onvoorspelbaarheid, daar hou ik helemaal niet van, maar daar leef je nu constant middenin. Een begin- en een eindpunt is er niet, dus je leeft de hele tijd in onzekerheid. Bovendien is het eenzaam, als je een relatie hebt is deze tijd heel anders.

Met vrienden afspreken kan niet goed. Je sociale contacten vallen weg en het lichamelijke contact mis je ook. Ik ben echt helemaal niet zo dat ik de hele dag mensen wil knuffelen, maar zelfs voor mij voelt het nu vreemd. Als je door de supermarkt loopt of ergens anders lijken mensen wel bang voor elkaar.

Dat kwam extra aan toen er binnen korte tijd allerlei verdrietige dingen zich opstapelden binnen mijn familie. Dat kwam allemaal bambambam , achter elkaar. Dan zie je het zelf, zo alleen, even niet meer zitten en wil je bij familie zijn of de kroeg in om het allemaal gewoon even te vergeten. Maar dat stukje vergeten, dat gaat nu niet.

'Je hebt nu een klik, dat kan na corona heel anders zijn.'

En als je dan nieuwe mensen wilt ontmoeten, ben je aangewezen op Tinder. En daar is – zeker als je op vrouwen valt – de vijver gewoon klein. Je wordt er bijna een beetje simpel van. Het toppunt was dat ik in februari tijdens de opnames van First Dates ineens tegenover een oude Tindermatch zat. Heel ongemakkelijk.

Dat werd in mei uitgezonden en ook voor de rest heb ik nog wel dates gehad, maar het is toch anders. Je staat op dit moment heel anders in het leven dan normaal, dus je leert mensen ook op een hele andere manier kennen. Aan de ene kant heb je nu meer tijd om af te spreken, maar aan de andere kant: stel, je hebt nu een klik, dat kan na corona heel anders zijn.

Dus voor nu vind ik daten gewoon een beetje saai. Bovendien kan ik me alleen prima redden, maar in deze tijd, als je weer alleen thuiskomt, heb ik er soms gewoon behoefte aan. Maar dan leid je jezelf af met andere dingen, zo ben ik nog meer muziek gaan maken en probeer ik de gitaar steeds beter onder de knie te krijgen.”

Op pauze

Sophia Ruiter, 27 jaar, Bolsward, HR-medewerker in de energiesector.

„Setst dyn libben no eigentlik op pauze en realisearrest dy dat it allegear net hoecht en moat. Foar dit jier wie it allegear drokte, op paad om mar net thús te wêzen, der wie altyd wol wat. En no komst der achter datst dysels rêde moatst en kinst.

Witst wat it is, ik fyn it wol in prima jier. Dat klinkt miskien gek, mar hast no echt tiid foar dysels. In hiel protte minsken ûnderfine no stress, by my is it oarsom. No komst der pas echt efter wat wichtich is. In hûs, in baan, minsken om dy hinne: de basis. Oars wie it altyd: mear, moaier, better en sjochst no watst hast en net watst ‘moatst’.

Ik kin my no echt deljaan, even mei myn hûn nei bûten ta. Bliuwt wol sa datst it spontane mist, even kofjeleute mei freondinnen, kollega’s, famylje. It is no even ‘normaal’, it hoecht net sa gek. En ik tink dat ik dat ek wol meinim nei ‘nei koroana’. Natuerlik sjoch ik dernei út om derop út te gean, op citytrips mei myn tante, dat die ik wol hast trije kear yn it jier. Mar no fynst oare dingen: ik haw myn hús oanpakt, der lang om let myn eigen plakje fan makke.

'Wat daten oangiet stiet myn libben even op de pauzeknop, it spontane en leuke is dêr no wat ôf.'

En haw no wat ‘beppehobby’s’: even knutselje, fervje of in puzzeltsje op tafel. Wat daten oangiet stiet myn libben even op de pauzeknop, it spontane en leuke is dêr no wat ôf. Lit my mar even gewurde. Moetest dus gjin nije minsken, mar sjochst no júst wa’t der foar dy binne. Kwaliteit boppe kwantiteit, realisearje ik my no.

Mei in fuotbalteam op paad kin net mear, it moat yn lytsere groepkes. Jûns even mei in freondin kuierje en de dei trochsprekke, dat dochst no earder. En komst net thús, want binst al thús en der is net ien dy’t oan dy freget hoe ‘t dyn dei wie. Dat mis ik dan wer wol.

Ast mei in partner tegearre binst of mei in gesin, gebeurt der altyd wat. No praatst tsjin de hûn, dy praat net werom, miskien ek mar better, haha. Mar bist dochs op elkoar oanwiisd. Mist dy earm om dy hinne, dat ik myn pake en beppe net in knuffel jaan kin. Oan de oare kant: aanst mei âld en nij net tútsje fyn ik hearlik.”

‘Nieuwe versie’

Jan-Willem Verhoeven, 32 jaar, Leeuwarden, vrijwilligerscoördinator bij Slieker Film.

„Je moet er maar van maken wat erin zit, dat is nu niet veel, maar toch. Je leert wel omgaan met de mogelijkheden. Zo ben ik gewoon elke dag dat ik normaal ook naar mijn werk ging, naar mijn werk gegaan, ook al werden er geen films getoond in Slieker en heb zo eigenlijk een hele mooie modus gevonden, waar ik veel energie uit haal.

Ik heb besloten iedere dag 10 kilometer te bewegen, ga naar de sportschool, ben muziek gaan maken en heb de tuin aangepakt. Ik had al een draaitafel, maar heb mezelf als doel gesteld om iedere week een mix op te nemen. Zo sleep je jezelf er een beetje doorheen, maar het is het contact met mensen dat je mist.

Het is bijvoorbeeld al heel lang geleden dat ik iemand een knuffel heb gegeven, heel gek om daarbij stil te staan eigenlijk. Nu ga ik af en toe lopen met een vriendin, maar voor de rest wonen veel vrienden in Amsterdam en mijn ouders in Emmeloord. Ik heb tijdens corona zelfs bijna op het punt gestaan om naar Amsterdam te verhuizen, want ja ‘daar zijn mijn vrienden, dus daar is het leven’. Dat had ik al helemaal uitgedacht. Maar daar heb ik toch maar vanaf gezien, ik wacht totdat het hier weer wat tot leven komt. En buiten het lichamelijke contact, gewoon het ongedwongen contact op een festival, daar kijk ik zo naar uit. Nu heb ik wel een paar keer gedatet, dat was nog in de tijd dat de horeca wel open was, maar het is toch anders. Je vindt iemand via Tinder en daar moet je dan een gesprek mee onderhouden.

'Nu heb ik het idee dat ik in een jaar een stuk volwassener ben geworden.'

Dat is voor mij sowieso lastiger, omdat ik veel last heb van dyslexie. En er ligt bij een date meer druk op als je helemaal op elkaar bent aangewezen, je hebt bijna het gevoel dat je moet presteren en zoeken naar die klik. Ik kan er dus weer naar uitkijken om eropuit te gaan naar festivals, maar ben ook wel blij dat ik aan mezelf heb kunnen werken.

Zonder corona had ik nog steeds in mijn oude flow gezeten, nu heb ik het idee dat ik in een jaar een stuk volwassener ben geworden. Maar die ‘nieuwe versie’ van mezelf zou ik ook maar wat graag met een leuke vriendin delen. Dat komt vast in 2021.”

Je kunt deze onderwerpen volgen
Friesland
kerst