Dagboek verpleegkundige Joep: 'je weet dat het erger gaat worden'

Ic-verpleegkundige Joep de Jager. FOTO NIELS DE VRIES

Ic-verpleegkundige Joep de Jager doet wekelijks verslag vanuit ziekenhuis Tjongerschans in Heerenveen. ,,Ik bescherm mezelf tegen al te negatief nieuws.’’

De afgelopen week draaide hij nachtdiensten. Joep de Jager zag amper daglicht en nog steeds is het alle hens aan dek. Op de covid-ic liggen acht mensen. Daarmee is de afdeling in principe vol. ,,Maar als een corona-patiënt van een andere afdeling in nood komt, moeten we daar ook plaats voor maken.’’

,,Dat geeft wel aan hoeveel druk er op de bedden staat en dan is er ook nog de dreiging van de nieuwe Britse corona-variant. Je weet dat het erger gaat worden. Deze week zei een van onze intensivisten dat hij contact had gehad met een collega in Londen. Die vertelde dat er een rij ambulances voor zijn ziekenhuis stond te wachten. Dan ga je wel even nadenken. Want wat houdt de lockdown hier eigenlijk in? Kijk hoe druk het nog is op straat.’’

,,Als het Engelse scenario ook in Nederland werkelijkheid wordt gaan we zelfs voorbij code zwart. In het zwarte scenario moet je kiezen wie je wel of niet gaat behandelen, maar als mensen doodgaan in ambulances kun je niet eens meer behandelkeuzes maken.’’

,,Het is een angstaanjagend beeld maar als ik vrij ben probeer ik mijn gedachten te verzetten. Ik weet wat ik kan en moet doen, en dat doe ik. Verder volg ik het nieuws op afstand. Om mezelf te beschermen, denk ik. Laatst hoorde ik mensen op de televisie praten over ‘de verloren generatie’, over jongeren die onherstelbare achterstanden oplopen. Dan denk ik; Jongens, we hebben het over een jáár waarin je reizen van A. naar B. zoveel mogelijk moet proberen te voorkomen. Relativeer alsjeblieft een beetje.’’

,,Ik verzet mijn zinnen nu door op mijn vrije dagen hout te hakken. Er ligt een enorme berg in de tuin. En verder hoor ik veel mensen praten over het vaccinatieprogramma waardoor we nu licht zien aan het einde van de tunnel. Ze hebben gelijk, ik krijg er ook een boost van, maar ik moet steeds denken aan het boek Licht in de tunnel van Marc de Hond. Marc, die kanker had, wachtte niet op het licht aan het einde maar maakte er ook in de tunnel het beste van. Dat moeten wij ook proberen.’’

,,Hoe het met onze patiënten is? Deze week zijn er twee naar een andere afdeling gegaan waarvan er eentje tien weken bij ons heeft gelegen. In de dagen voordat ze verhuisden werden ze wakker gemaakt. Ze moesten weer leren ademen, maar ook opnieuw leren slikken, anders loopt het eten hun longen in. Die fase blijft bijzonder. Ze gaan weer bewegen. Ze draaien hun hoofd, tillen hun handen op, krijgen weer mimiek in hun gezicht en een tot twee dagen voor ze vertrekken gaan ze opnieuw een beetje praten. De meeste patiënten zijn al blij als ze ‘ja’ of ‘nee’ kunnen zeggen hoor, maar ook dat is een enorme vooruitgang.’’

,,Zolang ze slapen praat je wel met ze, maar het blijft eenrichtingverkeer. Als ze wakker worden zie je beter wie ze zijn. Dat zijn de lichtjes in onze tunnel. En dat ik samen met mijn collega’s ben ingeënt is ook zo’n lichtpuntje. Het maakt het werk in de praktijk niet anders, maar het voelt als een enorm voorrecht.’’

Nieuws

Meest gelezen