In Memoriam: Kunstenaar Willem Mook zag de mens

De kunstenaarsgemeenschap in Leeuwarden rouwt om de dood van hun dierbare, oude vriend Willem Mook (65). De kunstenaar en tekendocent met de imposante baard stierf 6 juli aan de slepende gevolgen van diabetes en apneu.

Willem Mook (1954 - 2019)

Willem Mook (1954 - 2019)

De kunstenaarsgemeenschap in Leeuwarden rouwt om de dood van hun dierbare, oude vriend Willem Mook. De kunstenaar en tekendocent met de imposante baard stierf 6 juli aan de slepende gevolgen van diabetes en apneu. ,,Willem zág de mens’’, zeggen kunstenaars Gea Koevoets, Rein de Vries en energiewetenschapper Nico Oegema. ,,Willem was rechtlijnig. Maar hij spoorde zijn leerlingen altijd aan om zelf keuzes te maken.’’

Willem Mook is geboren als zoon van een aannemer in Beetsterzwaag. Zijn opa Johannes was de vaste timmerman van burgemeesterszoon Tinco Lycklama à Nijeholt. Na zijn opleiding tot docent beeldende kunst aan de NHL werkte Willem bij Rotterdams reclamebureau. Hij kwam later terug naar Leeuwarden en gaf les in tekenen en handvaardigheid op scholen, waaronder de Albronda-mavo in Franeker en scholengemeenschap Simon Vestdijk in Harlingen.

Door zijn drukke bestaan in het onderwijs beleef er weinig tijd over voor de kunst. Zijn kunstenaarschap was het hoogste doel, brood op de plank brengen de praktische realiteit. Willem had vaak ,,lastige knapen’’ in de klas. Rusteloze adhd’ers, jongens uit verschillende culturen, futloze pubers. Nico: ,,Hij was altijd bezig met de vraag: ‘Hoe kan ik ze zover bewegen dat ze zelf keuzes maken voor hun leven.?’ Hij wilde dat ze duidelijk maakten wat zij vonden. Daar gaat het om in de kunst.’’

Naast zijn werk maakte hij tekeningen, schilderijen en computergraphics, waarmee hij in binnen- en buitenland exposeerde. Hij illustreerde voor verschillende tijdschriften en was penningmeester van kunstenaarsvereniging FRIA. ,,Ik had die ouwe beer hoog’’, zegt Gea. ,,Willem wist als geen ander alles over composities en perspectieven.’’

In 2017 kon hij met vervroegd pensioen. ,,Eindelijk’’, weten zijn vrienden. Hij stort zich vol overgave op zijn kunstenaarschap en ook collega’s kunnen, als altijd, op zijn ongezouten mening rekenen. ,,Toen kwam-ie los.’’ Het schilderen was zijn passie, maar ook in de fotografie kon Willem zich verliezen. Rein: ,,Dan maakten we eens een vaartochtje en dan kon-ie uit zijn dak gaan van een meeuw. ‘Kijk dan!’’’ Nico: ,,Van de 100 keer schieten waren 99 foto’s goed.’’

Zijn laatste dag was – nu bezien – zo anders dan anders. Op een mooie zomeravond streken Willem en Nico in de achtertuin neer voor een nachtje stevig redetwisten over de aard van de mens, het lot van de wereld en alles wat daar tussenin zit. Gingen ze zwaar in discussie, dan kwam de Weduwe Joustra op tafel, maar dit was een genoeglijke sessie met bier en sigaar. Nico: ,,We hebben veel gesproken over onze levens. Onze gezinnen, onze passies.’’

Bij het krieken van de dag is de kunstenaar verlicht en opgewekt op zijn fiets gestapt. Hij is thuis gaan slapen en nooit meer wakker geworden. Willem Mook werd 65 jaar. Hij laat een vrouw, twee dochters en vier kleinkinderen achter.

Zijn dochter Floor overweegt om samen met de kunstvrienden een laatste expositie van zijn nalatenschap te houden. ,,Het proces waar wij als familie in zitten is intens, zeker met alle mooie schilderijen, tekeningen en foto’s die mijn vader ons nalaat. Ik was het niet altijd met ’m eens, maar ik was trots op zijn passie en werk. Hij trad niet vaak naar buiten. We voelen ons geroepen om nog één keer een expositie te houden ter ere van zijn kunstenaarsbestaan.’’

Je kunt deze onderwerpen volgen
Friesland