Hoe pooiers gezinnen ontwrichten: 'Je staat gewoon alleen'

Ouders van seksueel uitgebuite kinderen in Nederland staan vaak alleen. Want waar moeten ze naartoe als hulpverleners en opsporingsdiensten al niet weten hoe ze slachtoffers moeten herkennen en helpen? ,,Laatst zei mijn dochter: Als jullie niet zo voor me hadden gevochten was ik nu dood geweest.’’

Foto ter illustratie.

Foto ter illustratie. FOTO PEXELS

Dit is het verhaal van Anouk. Zij is een van de negen mensen die worden geciteerd in het nieuwe rapport Ouders aan het woord van Fier Fryslân en het Centrum tegen Kinder- en Mensenhandel.

In 2017 kreeg haar destijds zestienjarige kind verkering. Je hoort altijd dat slachtoffers van uitbuiting kwetsbaar zijn, zegt Anouk, maar haar dochter was sterk en vrolijk en kwam uit een stabiel nest. En op een dag was er op een feestje een jongen die haar complimentjes gaf en lieve appjes stuurde. ,,We kenden hem wel. Hij dealde drugs in de buurt.’’

Haar dochter hield haar verliefdheid daarom liever geheim, maar na een tijdje zagen Anouk en haar man dat ze blauwe plekken had. Ze trok zich terug, werd mager, deed soms agressief en op een dag barstte de bom. Ze had dus verkering en daar kwamen de bloeduitstortingen vandaan.

Anouk: ,,Wij waarschuwden meteen dat haar vriend met zijn vingers van haar af moest blijven, maar hij riep dat we racisten waren. Volgens hem waren we alleen maar tegen de verkering omdat hij van buitenlandse afkomst is. In een mum van tijd isoleerde hij onze dochter. Ze kreeg met iedereen ruzie en toen ze zeventien was, kwam ze ‘s nachts ineens niet meer thuis.’’

‘Nooit kunnen bewijzen dat hij een pooier is’

Wat hij met haar van plan was? ,,We hebben nooit kunnen bewijzen dat hij een pooier is, maar ik denk dat we haar net op tijd weg hebben gehaald.’’ Op een avond bracht hij haar naar een hotel van waaruit ze in paniek een vriendin appte. ‘O my God’, schreef ze. ‘Wat gaat er gebeuren? Er komt een vreemde jongen de kamer op’. Anouk: ,,Die vriendin waarschuwde ons en wij schakelden onmiddellijk de politie in.’’

Twee weken later was er post van het hotel. ,,De hotelrekening stond op onze naam en de kamer was vernield.’’ Toen ze erachteraan belde, hoorde Anouk van de hotelmanager dat het personeel die bewuste avond een meisje had horen huilen en schreeuwen. ,,Er klonken klappen en er was gebonk en toen ik vroeg waarom ze niet hadden ingegrepen, zeiden ze dat ze wel vaker geluiden uit kamers hoorden komen.’’ Privacy boven alles.

,,Och, je wilt niet weten hoe vaak we daarna nog 112 hebben gebeld.’’ Uit alle macht probeerde ze haar dochter uit handen van haar belager te houden en hij vocht keihard terug. Van de politie moest ze een logboek bijhouden waarin ze moest opschrijven hoe laat en hoe vaak hij langskwam, ,,maar uiteindelijk kwam het erop neer dat ik de hele dag met een notitieblok voor het raam zat’’.

Staccato: ,,Hij kwam dertig tot veertig keer op een dag door de straat. Hij besmeurde onze gevel. Hij heeft geprobeerd onze jongste dochter van de fiets te rijden. En als mijn man door de stad reed, scheurde hij hem provocerend in zijn auto voorbij en trapte hij vervolgens op de rem.’’

De politie? ,,Die zei dat mijn man een camera op het dashboard van de auto moest monteren zodat we bewijs hadden.’’

Dochter naar gesloten instelling

De situatie leek hopeloos. Want toen hun dochter, die nog steeds onder invloed van haar misbruiker stond, in een crisisopvanghuis werd opgenomen, wist hij haar ook daar te vinden. ,,We werden dagelijks gebeld met de boodschap dat ze er vandoor was.’’

Kort daarna bepaalde de rechter dat hun kind naar een gesloten instelling moest, maar zelfs dat bracht geen soelaas. ,,Hij kwam elke dag met zijn auto het terrein van het tehuis op.’’

Eindelijk rees ook bij de gemeente, de hulpverleners en de recherche het besef dat ,,dit meer dan een jeugdliefde was’’. In overleg met Anouk en haar man werd hun dochter daarom naar een gesloten plek in een andere plaats gebracht.

,,Het was de ergste beslissing die we ooit hebben moeten nemen. Wij konden haar niet langer beschermen.’’ En haar dochter was woedend. ,,Een keer per week gingen we naar haar toe, maar ze keerde zich echt tegen ons. Op een dag kon ik er niet meer tegen. Ik zei: het is hij of wij. Als je voor hem kiest, dan ben je ons kwijt.’’

Diep in haar hart voelde ze dat haar dochter voor haar en haar man wilde kiezen, en ineens was het alsof de muren omvielen. ,,Ze begon verschrikkelijk te huilen. Toen pas vertelde ze dat haar vriend dreigde dat hij ons, of haar zusje, iets zou aandoen als ze bij hem weg zou gaan.’’

Na die doorbraak kwam hun dochter weer thuis. ,,Ze heeft nooit meer een stap in de richting van die jongen gezet.’’ Maar de terreur hield aan. En in november 2018 was de eerste rechtszaak, maar de politierechter die de zaak moest behandelen schrok van het dossier en verwees de zaak door naar de meervoudige rechtbank. Die kwam pas in december vorig jaar aan de behandeling toe.

Anouk, in één adem: ,,De eis was een voorwaardelijke celstraf van een paar maanden met een proeftijd van twee jaar, een contact- en straatverbod, een werkstraf en een boete van een paar honderd euro.’’

Wat daarvan overbleef? Bitter: ,,Hij kreeg twee maanden voorwaardelijk, met een proeftijd van twee jaar en een straat- en contactverbod.’’ Ook moest hij hun dochter een kleine schadevergoeding betalen. Nog steeds zijn ze er niet vanaf, omdat hij in hoger beroep ging. ,,We zijn nu vier jaar verder maar de zaak moet nog worden behandeld.’’

Geen einde aan de ellende

Ondertussen gaat de ellende door. Vorige week stortte Anouk in toen haar man een oproep kreeg om voor de rechtbank te verschijnen. Volgens de dagvaarding werd hij verdacht van zware mishandeling. Het vermeende slachtoffer? ,,De ex van mijn dochter.’’

De kwestie stamt uit 2017, toen de jongen op hun oprit verscheen en de echtgenoot van Anouk provoceerde. ,,Hij ging neus aan neus met mijn man staan en riep: ‘Toe dan, sla dan’. Mijn man heeft hem toen bij zijn kraag gepakt en in zijn auto geduwd. Later vertelde onze dochter dat haar vriend daarna verwondingen bij zichzelf aanbracht.’’

Na die nieuwste wending zat ze ,,totaal aan de grond’’. Maar daarna raapte ze zichzelf weer op en stuurde ze het lijvige strafdossier van hun belager naar het Openbaar Ministerie dat de zaak vervolgens introk.

Ze is uitgeput. ,,Ik dacht altijd dat Nederland een goed geregeld land is, maar ons gezin is in een wereld terechtgekomen die we niet kenden en we hebben alles alleen op moeten lossen.’’

Haar dochter staat nu drie maanden op de wachtlijst voor EMDR-trauma-therapie en zelf heeft Anouk ook hulp nodig, maar overal stuit ze op wachtlijsten. Via internet vond ze weliswaar een therapiegroep in Epen waar cliënten zes weken intern worden geholpen, maar daarvoor moet ze zelf 5000 euro ophoesten. Dat geld heeft het gezin door de coronacrisis niet.

Het voelt alsof alles in scherven ligt, zegt ze. Het is alsof ze zelf ook in scherven ligt. ,,Ik heb constant angst.’’ De ex van haar dochter is in haar hoofd gekropen en ze krijgt hem er niet meer uit.

Korte stilte. ,,En daarom dus geef ik dit interview. Want er moet iets veranderen bij de politie, de hulpverlening, de rechterlijke macht. Wij zijn een sterk gezin, we hebben alles zelf opgelost, maar we zijn kapot. Het lijkt wel alsof de samenleving geen antwoord heeft op de praktijken van dit soort misbruikers.’’

Je kunt deze onderwerpen volgen
Friesland
Politie en justitie