De doarpsfreon fan de Smidshoeke

Toen Sjoerd Dijkstra zijn laatste rit door de dorpen Jellum en Bears maakte, hing de vlag bij het dorpshuis halfstok en stond zijn lege kruk buiten. De dorpssmid was altijd de laatste die het dorpshuis verliet, vertellen zijn zoons Marten en Johan en echtgenote Froukje. ,,Hy die it ljocht út, sa gesellich fûn hy it altyd.’’

Sjoerd Dijkstra (1942-2021)

Sjoerd Dijkstra (1942-2021)

Froukje had dat kunnen weten toen ze hem leerde kennen in de tijd dat ze dansles gaf. In de pauze verzamelden de cursisten zich rond het biljart. Ook toen al moest Sjoerd opgehaald worden als de les weer begon. ,,Hy makke gewoan hiel maklik kontakt mei elkenien.’’ Zo met mensen omgaan, was voor de drie zoons een voorbeeld.

Na hun huwelijk in 1965 nam het echtpaar Dijkstra in 1969 de smederij in Jellum over van Sjoerds vader. Dijkstra bleef daardoor zijn hele leven op zijn ‘Smidshoeke’ wonen. Het dorp kende in het verleden geen huisnummers waardoor Smidshoeke volstond. De smederij werd steeds meer een landbouwmechanisatiebedrijf en zo kwam ook de installatietechniek erbij. Plus de winkel van Froukje waar fietsen, witgoed, speelgoed, schaatsen en huishoudelijke apparatuur werden verkocht. In 1973 stopte Dijkstra met het beslaan van de paarden. Hij was altijd bang voor paarden geweest.

Dijkstra en zijn vrouw waren elk uur in touw, ook buiten kantoortijden. Als om vijf uur ‘s ochtends een boer problemen had met de melkmachine moest hij erheen, maar ook als bij een particulier om tien uur ‘s avonds de stoppen doorsloegen. Tekenend was het bordje dat in die periode op de deur hing: ‘Wij proberen te eten tussen 12 en 13 uur.’’

Naast hun drukke bedrijf was Dijkstra actief in de gemeenschap. Als kind ging hij al mee met zijn vader naar het dorpshuis als daar onderhoud nodig was of als er storingen waren. Zo ging dat ook bij andere verenigingen. Dit werk nam hij automatisch van zijn vader over. Zo was Dijkstra wel vijftig jaar actief voor het dorpshuis. Bestuursfuncties ambieerde hij niet. ,,Hy woe konkreet wat dwaan.’’

Zo hielp hij op de achtergrond mee bij shorttrack-vereniging Trias in Leeuwarden, door de betrokkenheid van eerst Marten en later vooral hun jongste zoon Johan, degene die het bedrijf overnam. Er werd gesponsord, gastgezinnen gezocht als er schaatsers kwamen voor internationale toernooien en de hele catering gebeurde veelal vanuit huize Dijkstra. Sjoerd hielp mee de honderden broodjes te smeren. Een hoogtepunt was voor hem het mede-organiseren van de Revanche Freulepartij bij het kaatsen.

Een leven lang op de Smidshoeke betekende niet dat Dijkstra er nooit opuit ging. Eerst veel met de boot en later met de camper maakten ze verre reizen, diep het oostblok in. Dat werd gecombineerd met het wegbrengen van ingezamelde kleding naar Polen en Hongarije. Vreemde talen sprak Dijkstra niet, maar met handen en voeten redde hij zich. Onbekende mensen ontmoeten, dat vond hij geweldig.

Ook hier kwam zijn natuurlijke manier van contact maken van pas. ,,Dan warskôge elkenien yn Poalen net nei de sigeuners te gean en sieten ús heit en mem dêr gewoan jûns mei te iten.’’ Dijkstra voelde zich ook aangetrokken door figuren die de doorsnee-toerist ontwijkt. Een oud camperbusje met jerrycans op het dak trok zijn aandacht op een camping in de Oekraïne. Helemaal toen de man een stabij bleek te hebben. Het praatje was snel gemaakt, het bleek iemand uit Drenthe te zijn.

Op 10 januari overleed de man met de vele bijnamen op 78-jarige leeftijd. Jellum nam afscheid van Sjoerd Doarpsman, Sjoerd Smid, Sjoerd Elektra, Sjoerd Kachel, Sjoerd Sjauffeur, Sjoerd Kaptein, Sjoerd Reizger en Sjoerd Putsje, maar bovenal Sjoerd Doarpsfreon.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Friesland
In memoriam