Dagboek verpleegkundige Joep: Foto's van vrolijke gezinnen op de ic

Datum: 23-12-2020 Tijd: 11:30-13:30 Plaats: Heerenveen Adres: ziekenhuis Tjongerschans, ingang spoedeisende hulp Onderwerp: Portret van IC-verpleegkundige Joep de Jager in zijn corona-werkkleding Foto: niels de vries

Ic-verpleegkundige Joep de Jager doet wekelijks verslag vanuit ziekenhuis Tjongerschans in Heerenveen. ,,Het nieuws over de rellen drong niet echt tot me door. Ik probeer gewoon de beste uitzuig-slangen te regelen.’‘

De ic-cijfers in tijden van corona zijn flipperkast-cijfers. Vorige week lagen er vier patiënten op de corona-ic in Heerenveen, een paar dagen later werd het tal ic-bedden afgeschaald van acht naar zes en nu liggen al die bedden alweer vol.

,,Ik ben cijfermoe’‘, zegt Joep de Jager. In het nieuws spelen de besmettingscijfers en de ic-bezetting een grote rol, maar hij houdt zich liever bezig met zaken waar hij zelf invloed op heeft. ,,Ik probeer er bijvoorbeeld voor te zorgen dat we de beste materialen krijgen.’‘

Neem de uitzuig-slangen waarmee slijm uit de beademingsbuis van patiënten kan worden gezogen. ,,Door de pandemie kan de fabrikant van de slangen die we normaal gebruiken, de vraag niet meer bijbenen. Daarom gebruiken we nu ook varianten van andere merken. Maar de ene slang is de andere niet. Er zit een type tussen waar we heel weinig mee kunnen. Dus daar bemoei ik me dan mee. We willen alleen de beste materialen.’‘

De rellen na het ingaan van de avondklok? ,,Daar sluit ik me voor af. Ik baal nu vooral van het trage vaccineren.’‘ Ooit, in de tijd van de Mexicaanse griep, was Joep de Jager projectleider vaccinaties bij een thuiszorgorganisatie. ,,De verantwoordelijkheid voor de landelijke vaccinatie-operatie lag toen bij Defensie en die regelde alles heel strak. Daarom denk ik steeds: Waarom wordt het leger niet opnieuw ingeschakeld? Daar hebben ze alle kennis en kunde.’‘

Gelukkig is er ook een glimp van goed nieuws. Met de man die nu bijna drie maanden op de ic ligt gaat het ietsje beter. Weken geleden al ademde hij een kwartier los van de machine maar daarna stortte hij opnieuw in. ,,Nu begint het de goede kant op te gaan. Maar als je zolang op een ic ligt, kom je van ver.’‘

Aan de ic-bedden hangen foto’s van de patiënten en hun dierbaren in betere tijden, zodat de verpleegkundigen en artsen kunnen zien wie ze eigenlijk verzorgen. ,,Vaak zijn het plaatjes van vrolijke gezinnen. En als je dan naar de patiënten kijkt, denk je: Nee, die man of vrouw staat niet op de foto. Maar ze zijn het wel en alleen met zeer intensieve zorg kunnen ze overleven. Sommige mensen zullen nooit meer helemaal worden wie ze waren. Maar als ze na een tijdje naar de verpleegafdeling verhuizen veranderen ze in lichtpuntjes. Dan zijn ze erdoorheen gesleept. Dat is de schoonheid van ons vak.’‘

Soms ook krijgt Joep de Jager trouwens moed van iets heel anders. Van een pasgeboren baby bijvoorbeeld. Hij houdt zijn ‘sociale cirkel’ klein, zegt hij, maar deze week ging hij op kraambezoek bij vrienden. Baby Anjo was twee weken oud en om besmetting te voorkomen kon hij haar niet op schoot nemen. ,,Maar het was fijn om haar te zien en het eens over iets anders te hebben. En toen ik terugreed naar huis dacht ik ineens dat we deze pandemie en alle maatregelen ook voor de generaties na ons moeten doorstaan. Want als we niks doen, glijden we voor mijn gevoel terug naar de middeleeuwen.’‘

Hij zwijgt even. ,,Nou dat. Dat inzicht helpt.’’

(We stoppen tijdelijk met het ic-dagboek van Joep de Jager, maar als het nieuws erom vraagt keert hij weer terug.)

Nieuws

Meest gelezen