Dagboek verpleegkundige Joep: 'Denk je eens in hoe het is om wakker te worden'

Ic-verpleegkundige Joep de Jager. FOTO NIELS DE VRIES

Ic-verpleegkundige Joep de Jager doet wekelijks verslag vanuit ziekenhuis Tjongerschans in Heerenveen. ,,De druk is er een beetje af.’’

Langzaam werd het de afgelopen dagen rustiger op de corona-ic. Als iemand vertrekt, wordt niet meer meteen een nieuwe patiënt binnengereden, zegt Joep de Jager. Vorige week lagen er nog acht Covid-patiënten, gisteren waren het er vijf.

Dat maakt dat de verpleegkundigen nu meer tijd hebben om hun buddy’s, die vanaf andere ziekenhuis-afdelingen inspringen, bij te praten. ,,Je legt bijvoorbeeld uit hoe de beademingsmachine werkt en wat dat met de patiënt doet.’’

,,Bedenk maar eens hoe het is om langzaam wakker gemaakt te worden terwijl je met vastgebonden handen in een beademingsbed ligt. Vaak beseffen mensen niet waar ze zijn en in een reflex kunnen ze dan proberen om de tube uit hun keel trekken. Om ze tegen zichzelf te beschermen, mogen we ze daarom vastbinden, maar dat kan heel akelig voor ze zijn.’’

,,Aan hoeveel slangen onze patiënten liggen? Pfoeh. Er zijn slangen om te ademen, te plassen en te poepen, er is er een voor de voeding en dan liggen ze ook nog aan verschillende meetsystemen. Gemiddeld heb je het al gauw over zeven slangen.’’

,,Wat dat betreft denk ik inderdaad dat de ic voor sommige buddy’s een overweldigende omgeving kan zijn. Ineens sta je in een plastic pak met een masker op bij mensen die niet kunnen leven zonder de ondersteuning van machines.’’

,,Maar je ziet soms ook dat ze ineens gegrepen worden door ons vak. Twee van onze helpers gaan nu de opleiding tot ic-verpleegkundige doen. Geweldig is dat. Het is zo fijn om anderen enthousiast te zien worden over een beroep waar jezelf ook van houdt.’’

,,Ondertussen blijft het ziektebeeld van de patiënten grillig. Als ze een beetje opknappen en voorbereid worden op de verhuizing naar de gewone verpleegafdeling, mogen ze eerst op de bedrand zitten en later op een stoel. Dat zijn echte hoogtepunten. Maar om van het bed naar de stoel te komen, moeten ze zich inspannen en dan zie je het zuurstofgehalte in het bloed weer instorten.’’

Het virus is een taaie tegenstander, ziet Joep de Jager. De meeste mensen gaan langzaam vooruit, maar het gaat ineens weer heel matig met de patiënt die een paar weken geleden nog een kwartier losgekoppeld werd van de machine om opnieuw te leren ademen.

De corona-ic in Heerenveen draait nu zo’n elf maanden. Verloopt alles op de afdeling min of meer zoals het vorig jaar maart werd bedacht? Peinzend: ,,Nee. Dit kun je niet van tevoren bedenken. Dit gebeurt gaandeweg. Normaal is een ic-verpleegkundige verantwoordelijk voor twee patiënten. Nu kunnen dat er zomaar vier zijn. En al dat extra werk kun je alleen maar met hulp van buddy’s doen. Dat betekent dus dat ik moest leren delegeren.’’ Met een lachje: ,,Dat zit niet in de aard van het beestje. Maar het werkt. En ik hoop nu dat politiek Den Haag straks, na de pandemie, niet uit bezuinigingsoverwegingen gaat zeggen dat we voortaan wel zo kunnen blijven werken. Want dit is alleen voor nu, dit is voor nood. Laten we er liever met z’n allen voor zorgen dat er genoeg nieuwe ic-verpleegkundigen worden opgeleid.’’

Nieuws

Meest gelezen