André zag Petra naar adem happen na de kettingbotsing: 'Ik voelde me zo machteloos'

André en Petra uit Meppel. Foto: Jaspar Moulijn

André en Petra uit Meppel waren betrokken bij de fatale kettingbotsing op de A32 tijdens oudejaarsdag. ,,Ik belde 112 en ze vroegen wat ik nodig had. ‘Alles’, zei ik.’’

Met een krakende stem stelt Petra (53) zich voor. Haar stem is sinds de kettingbotsing van oudejaarsdag even niet meer wat zij geweest is. Ze hield er een gebroken borstbeen aan over. Zitten gaat moeilijk, ook omdat ze een fractuur in haar stuitje heeft opgelopen. Bewegen gaat amper, want het borstbeen ,,zit bijna overal aan vast’’, zegt haar man André (54). Hij is fysiotherapeut en helpt zijn vrouw met traplopen, douchen en aankleden. Tandenpoetsen gaat inmiddels wel weer. Petra: ,,Dat doe ik elektrisch.’’

Het begon om 18.05 uur

Petra en André zouden de jaarwisseling bij hun zoon Leon in Leeuwarden vieren. Hij woont daar met zijn vriendin en hun zoontje. Om 18.05 uur stapte het echtpaar - dat volgend jaar dertig jaar is getrouwd - in de auto. De hapjes en een pakketje voor hun kleinzoon lagen in de kofferbak. Ze hadden de waarschuwingen voor de mist wel gezien. André stuurde zijn zoon een screenshot van Teletekst met de mededeling. Ze maakten een afspraak: mocht het echt gevaarlijk worden, dan zouden ze in Leeuwarden blijven slapen. ,,Het was wat nevelig, maar vanuit Meppel was er helemaal geen mist te zien’’, vertelt André. Hij doet vooral het woord, zodat zijn vrouw zich niet te veel hoeft in te spannen.

Bij Heerenveen werd het, tussen de weilanden, een beetje nevelig. Het zicht was nog altijd prima. Bij de afslag Akkrum/Aldeboarn zag André, die de auto bestuurde, in de verte mist opdoemen. Hij haalde zijn voet van het gaspedaal en liet de auto in snelheid teruggaan naar 100 kilometer per uur. Net voorbij de afslag ging het mis. Er hing een dikke mistbank en André trapte op de rem. Voor hem was een schim van een andere auto te zien. Hij kon niets meer doen om een botsing te voorkomen.

Lees ook LC+ | Een muur van mist: bij hectometerpaal 57,7 veranderde alles

De klap kwam vooral bij Petra hard aan. De gordel trok strak en zij brak haar borstbeen. Petra hapte naar adem. Er was een lichte paniek in de auto. ,,Ik voelde me enorm machteloos’’, weet André nog. ,,Ik kon niks doen. Als iemand een arm breekt, kun je diegene vasthouden en zeggen dat er hulp komt. Maar als iemand geen lucht krijgt, weet je niet wat er inwendig aan de hand is. Dat was wel even eng, we zijn 35 jaar bij elkaar. Het is diep gaan zitten.’’ Er volgt een veelbetekenende blik tussen het echtpaar.

Direct na de klap belde André de hulpdiensten. ,,Ze vroegen wat ik nodig had. ‘Alles’, zei ik.’’ Op de vraag bij welk hectometerpaaltje het tweetal stil was komen te staan, had André geen antwoord. ,,Dat was ik echt wel even kwijt in die mist.’’

Bij de kettingbotsing kwam een 58-jarige vrouw uit Dokkum om het leven. Er waren tientallen auto’s bij betrokken, waarvan de meeste later total loss zijn verklaard. Nadat André 112 had gebeld, duurde het even voor de volgende auto op ze botste. ,,Ik denk dat we achteraan de kettingbotsing zaten. Het was net een oorlogsgebied. Je struikelt over bumpers, koplampen en spiegels en ziet mensen met huilende kinderen op hun arm rondlopen.’’

'Om half elf lag ze in een bed en toen hebben we daar maar oud en nieuw gevierd'

André belde hun zoon en dochter om te vertellen wat er was gebeurd. Zoon Leon sprong vanuit Leeuwarden direct in de auto. André ondernam twee pogingen om zijn zoon ervan te weerhouden. Pas toen een ambulancechauffeur die bij Petra was, riep dat hij rechtsomkeert moest maken, deed Leon dat.

Petra werd onderzocht in een ambulance en werd naar het ziekenhuis in Heerenveen vervoerd. ,,We konden zo doorrijden richting Heerenveen’’, aldus André. ,,Maar in het centrum zat het weer potdicht. Er moest zelfs iemand voor de ambulance lopen om ons te begeleiden naar de ingang.’’ Petra werd onderzocht en bracht de nacht door op de intensive care. Bij zo’n klap kan namelijk de hartspier opzetten en dat kan hartritmestoornissen veroorzaken. ,,Om half elf lag ze in een bed en toen hebben we daar maar oud en nieuw gevierd’’, zegt André met een zuinig lachje.

Zijn vrouw had morfine tegen de pijn en donderdagochtend kreeg ze een morfinepomp om de pijn zelf te kunnen bestrijden. ,,Ze zat constant op dat knopje te drukken.’’ Een gebroken borstbeen moet vanzelf helen, weten André en Petra, die zelf in de zorg werkt. Als je thuis pijn kunt lijden, heeft dat de voorkeur, vonden ze. Dus verliet het tweetal donderdagmiddag het ziekenhuis.

,,Iedereen sprak daar Fries’’, zegt Petra. ,,Ook de verpleging en voedingsassistenten. Dat voelde voor mij heel onplezierig. Je wilt dan het liefst naar huis, omdat je met niemand contact hebt en alleen bent op een zaal waar toch vier anderen liggen.’’

Achteraf, zeggen de twee, zijn ze bij de botsing gered door hun auto. Na lang zoeken vonden ze kort geleden een Alfa Romeo Mito die hun oude ‘klusauto’ moest vervangen. ,,Ik weet niet of het met die andere auto goed was gekomen’’, zegt Petra.

Dagwaarde vergoed

Hun auto zagen ze pas dinsdag, zes dagen na het ongeluk, weer. De Alfa was naar een schadeherstelbedrijf in Steenwijk gebracht. De gevulde eieren en appelflappen die ze mee hadden willen nemen naar Leeuwarden, lagen nog in de kofferbak. Ongedeerd, al waren de appelflappen keihard geworden.

Van de verzekering krijgen ze de dagwaarde 100 procent vergoed. Dat zou normaliter de helft zijn, zegt André. ,,Ze keren nu de volledige waarde uit omdat het bij een kettingbotsing was. Normaal stel je de tegenpartij in schuld voor de andere 50 procent, maar het is heel lastig om bij kettingbotsingen een schuldige te achterhalen.’’

Lees ook | Hoe stel je de schuldige vast bij een kettingbotsing?

De tekst gaat door onder de foto.

Beste medicijn

André bleef na het ongeval even thuis van zijn werk als facilitair manager bij de NS. Hij hoopt snel weer te beginnen. Petra moet de komende drie tot zes maanden herstellen van haar breuk. Ze loopt de hele dag rond met een pijncijfer 8. ,,Ik ben nooit thuis en slaap nu overdag veel. Het is vermoeiend, maar het komt goed. Dat is het wel zo’n beetje’’, klinkt het zachtjes.

Petra kijkt haar man aan. Dat is het sein om te vertrekken. ,,Ik wil niet onbeleefd zijn’’, haast ze zich te zeggen. Ze is moe en gaat weer even slapen. Rust is - naast pijnstillers - het beste medicijn.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Friesland