Alberdien Atsma blijft zoeken naar de grote liefde

Alberdien Atsma is weer geland in Hommerts. Haar Boer zoekt Vrouw-avontuur is over. ,,Ik like faak in sneu frommeske. Mar sa bin ik net.’’

BZV-kandidate Alberdien Atsma met kat Grizzly. FOTO CATRINUS VAN DER VEEN

BZV-kandidate Alberdien Atsma met kat Grizzly. FOTO CATRINUS VAN DER VEEN

Om aan het slot van haar verhaal te beginnen: ,,It is klear en dêr bin ik bliid om.’’ Na de BZV -uitzending van zondagavond ontplofte haar telefoon bijkans. Een groot deel van haar familie, vrienden en collega’s tastte nog in het duister over de afloop van haar liefdesreis naar Texas, waar ze het hart van herenboer Olke Jongsma wilde veroveren. Dat liep anders... ,,Mar minsken koenen it eins allegear goed begripe. Se fûnen dat ik it moai dien ha.’’

Alberdien Atsma blikt terug, thuis in Hommerts. Ze is hier allang weer. Boer zoekt Vrouw is vorig jaar opgenomen en de reis naar Amerika was in november. Boerderijkat Mia schiet door de voordeur naar buiten, de heren Rubio en Grizzly (type Britse korthaar) blijven altijd binnen. Haar kamer is een poezenpaleis met pluchen klimtorens en loungetoestellen. Dieren komen niks tekort bij Alberdien. ,,Ik ha sels gjin bern. Dat is my spitigernôch noait oerkaam. Myn katten folje dat gat.’’

'En toen seach ik Olke en ik tocht gelyk: wát in leuke man. Dat is myn fint'

Dat miste ze op de farm van Olke: beesten in en rond huis, zoals ze dat zelf (Alberdien komt oorspronkelijk uit Top en Twel) van vroeger kent. Katten, een hond, wat scharrelende kippen. Niets van dat alles in Texas. De enige dieren daar zijn er voor de business .

Stomtoevallig zag ze vorig jaar de introductiefilmpjes van de boeren op tv. Met een glimlach: ,,En toen seach ik Olke en ik tocht gelyk: wát in leuke man. Dat is myn fint.’’ Ze piekerde een weekje, besprak het met mem en schreef toen een mooie brief, sloot twee glanzende foto’s bij en verpakte dat in pompeblêdenpapier. Ze is immers gek op Amerika en Canada - daar zou ze best kunnen aarden.

Weduwe

Alberdien heeft eerder op het punt gestaan om te emigreren, naar Canada. Met Kees, een man van de wereld en de man van haar leven. Hij was chef-kok en tijdens eerdere reizen viel het hun op dat Amerikaanse en Canadese restaurants er vaak uitzien als ,,fretskuorren’’. ,,Sa keal. Wy tochten: dat kinne wy better.’’Een knus eethuisje wilden ze oprichten. Met iedere dag verse, Hollandse maaltijden op het menu. Daar moest publiek voor zijn.

Maar Kees werd ziek. Wat in het begin onschuldig leek, bleek een voorteken van groot, onafwendbaar leed. In 2001 overleed haar vriend aan kanker. Misschien, zegt ze, misschien dat ze daarom vaak zo emotioneel overkwam op televisie. ,,Ik like faak in lyts, sneu frommeske. Dat byld fan my ha se in soad sjen litten. Mar sa bin ik hielendal net.’’

In de spaarzame gesprekken die ze met Olke gevoerd heeft, zag ze de verschillen tussen hen al snel. Olke is conservatief. En minstens zo religieus als boer Riks in Canada. Ze hadden daarover een mooi (niet uitgezonden) moment, bij de speeddates. ,,Hy frege my: ‘leausto yn de krêft fan God?’ En ik sei ‘ja , want dy ha ik sels ûnderfûn. Yn de moannen nei de dea fan Kees wie ik sa sterk as in dyk. Dy krêft ha ik doe krigen. Dat fûn Olke bysûnder.’’

Rollercoaster

Het verblijf op de megaranch van Olke (het terrein van de  Jongsma’s is zo groot als een klein dorp, al zijn broers buorkje er ook) duurde een midweek. Daar stonden ze: Harriët, Alberdien en Sandra, omringd door een filmploeg en een coach. ,,Se ha de hiele wike tsjin ús roppen: ‘Houd niets achter!’’’Als ze er aan terugdenkt, wordt ze duizelig. ,,Do sitst yn in emosjonele rollercoaster.’’

Dat de regie er een handje van had om vooral dingen die Alberdien niet deed, uit te zenden, vindt ze wel flauw. Alberdien wilde niet in de auto mee maar ging zelf lopen, Alberdien wilde niet volleyballen en Alberdien wilde niet met haar arm in het achterste van een koe om haar kalfje te voelen. ,,Kom op. De oare froulju én Olke hienen al west en toen lei dy ko dêrnei fansels in dikke braad del. Ja doei.’’

Smûk nestje

En over dat volleyballen: Alberdien was in een ontroerend gesprek verwikkeld met de zus van Olke, die haar man kortgeleden was verloren na een auto-ongeluk. ,,Se rôpen my hieltyd, mar dat petear fûn ik belangriker.’’ Ze bekijkt de beeldvorming fleurig: ,,Se litte hiel dúdlik sjen dat Alberdien gjin dingen docht dy’t se net wol.’’

Het is goed zo, zegt ze. Haar hart smelt nu eenmaal voor dieren - ze voelde niks voor dat gigantische, industriële boerenleven. Alberdien wil liever een smûk nestje bouwen. ,,En witst? Myn mem hat it noait blike litten, mar doe’t se my mei de auto fan Skiphol helle, sei se: ‘God, wat bin ik bliid datst hjir wer bist. Thús.’ Se fûn it mar neat.’’

Haar zoektocht naar een nieuwe, grote liefde geeft Alberdien nog niet op. Maar een man moet wel van goede huize komen, wil-ie een kans maken. Resoluut: ,,Ik bin op de leeftyd kommen dat in man echt in tafoeging oan myn libben wêze moat.’’ Ze wordt bijna vijftig, en dat was ook een van de redenen om die mooie brief naar Olke te sturen. ,,It moat hast wêze.’’

Je kunt deze onderwerpen volgen
Friesland
Boer zoekt Vrouw