'Wat doen jullie nu! Altijd bij elkaar blijven. Dat is de eerste regel. Schoot het leger op jullie?' | dagboek Oekraïne door oorlogscorrespondent Daphne Wesdorp

Daphne Wesdorp

Daphne Wesdorp uit Bakkeveen is oorlogsverslaggever in Oekraïne. Zij schrijft over wat ze meemaakt het oorlogsgebied. Vandaag over de vrijwilligers die huis en haard achterlieten om burgers te helpen.

,,André! Stew!” Roman kijkt verwilderd om zich heen. Veel tijd om zijn teamgenoten te zoeken is er niet. Een dikke zwarte rookpluim stijgt op uit een flatgebouw aan de andere kant van de bosrand: de inslag kan niet langer dan een uur geleden zijn geweest. Vliegensvlug laadt de lange twintiger de broden en het water uit de bestelbus. Twee doodsbange vrouwen rennen af en aan uit de schuilkelder en brengen het brood naar binnen. Op de tientallen mensen in de schuilkelder na is Soledar, een dorp ten noorden van Bakhmut, grotendeels verlaten.

Alle jongens zijn tussen de 18 en 22

Samen met een klein team evacueert Roman burgers uit dorpen aan het oostelijke front. Vaak zijn de evacuaties die het team organiseert, de allerlaatsten voor het gebied ingenomen wordt door Russische troepen. Alle jongens zijn tussen de 18 en 22. Wanneer ik naar Roman kijk denk ik aan wat ik zelf op die leeftijd deed: feesten in café de Tapperij in Groningen.

André, een Duitse vrijwilliger die huis en haard achter zich liet om burgers te helpen die vast zitten in de dorpen aan de frontlinie, is in geen velden of wegen te bekennen. Ook Stew, een slungelige Schot die zijn baan als tank reparateur in Afghanistan achter zich liet om auto’s in Oekraïne te repareren, is nergens te zien.

Foeterend gooit Roman de deuren van de witte bestelbus dicht. „Ik had nog zo gezegd dat we bij elkaar moesten blijven. „STEW! ANDRE!” roept hij, terwijl hij de laatste broden richting de picknickbank voor de schuilkelder gooit. Plots klinken geweerschoten, niet verder dan honderd meter. Roman is zichtbaar bezorgd. „Wat als ze in de problemen zijn geraakt?”

De flat wordt gebruikt als militaire basis

Zwetend komen de twee jongens aan rennen uit de richting van de brandende flat. „Niets aan de hand! De flat wordt gebruikt als militaire basis. Er is alleen een munitiedepot geraakt.” Roman ziet nog steeds paars van woede. „Wat doen jullie nu! Altijd bij elkaar blijven. Dat is de eerste regel. Schoot het leger op jullie?”

„Huh? Nee, de munitie ging af. Wij lagen al op de grond van de schrik, maar achteraf was er niets aan de hand. Niet alles is spanning en sensatie. Zelfs niet in de Donbas.”

Nieuws

menu