Of de opwinding van 10 jaar geleden nog terugkomt? Bart Wijlaars betwijfelt het na het beluisteren van 'Brightside' van The Lumineers | albumrecensie ★★★☆☆

The Lumineers scoorde tien jaar geleden een dijk van een hit met Hey ho, maar over vorig album III schreven we in 2019 dat die als slagroomtaart klonk zonder slagroom. Nadat celliste Neyla Pekarek voor een solocarrière koos was er van het levendige, sprankelende, energie gevende folkgeluid weinig meer over.

.

.

Lees meer over
Muziek

Op Brightside is die sound nog niet helemaal terug, maar de overgebleven kernleden Wesley Schiltz en Jeremiah Fraites komen in lekker crescendo opgebouwde nummers als AM Radio en Never really mine tenminste weer af en toe in de buurt. Toch wordt hier voornamelijk muziek gemaakt met de voet naast het gaspedaal. The Lumineers zoekt het in akoestische warmte, in behaaglijk comfort. Hoewel er in totaal negen paar handen meehielp aan dit album wordt het nergens groots of meeslepend. En in kleine muziek maken, daar worden deze Amerikanen misschien merkbaar beter in. Maar zo langzamerhand moet je ook de eerlijke conclusie trekken dat de opwinding van tien jaar geleden nooit meer terugkomt.

Nieuws

menu