Christine McVie, Bob Dylan en hiphop voor 18-minners. Dit viel muziekexpert Jacob Haagsma deze week op in de pop. En wat is zijn Spotify Wrapped-lijstje?

Lena Hessels. Foto: Susana Martins

Muziekredacteur Jacob Haagsma heeft het maar druk met popmuziek en wijde omstreken. Wat viel hem deze week allemaal op?
Lees meer over
Muziek

En, Jacob, welke vrouwen beheersen nu weer jouw popweek?

Ik schrijf ook heus wel over mannen en andere genders, maar inderdaad, mijn albumrecensie gaat over Lena Hessels . De dochter van Terrie Hessels , goed geraden, gitarist van The Ex , dus met haar eigenwijze muziekgenen zit het wel goed. Ze ging van start als een soort akoestisch singersongwritermeisje maar ging toen meer de elektronische kant op. Op de laatste fysieke Noorderslag, ook al drie jaar geleden, vond ik die richting eerst nogal, eh, aarzelend.

Maar je moet ergens beginnen, toch?

Dat zal zij ook wel gedacht hebben. Haar debuutalbum, op vinyl, is eigenlijk een collectie van drie alleen in digitale vorm bestaande ep’s, maar voelt toch echt als een samenhangend album. Van een jongedame die er heus wel komt.

Nog meer dames deze week?

Christine McVie , hè. Toetseniste en hitschrijfster van Fleetwood Mac en van de week overleden, op haar 79ste. Want jonge popsterren worden ook oud.

Jij was natuurlijk groot fan.

Nou nee. Er zijn jaren, decennia zelfs voorbijgegaan zonder dat ik vrijwillig iets van Fleetwood Mac opzette. Maar ja, die band kon wel wat, en album Rumours uit 1977 zal wel niet voor niks zo’n klassieker zijn – gebouwd op uiteenvallende relaties en lijnenspellen van cocaïne. Ik vond het nummer Rhiannon heel mooi destijds, ook wegens de mysterieuze uitstraling van de mooie zangeres Stevie Nicks, maar dat komt van de titelloze plaat daarvoor. Fleetwood Mac was toen al een heel andere, meer Amerikaans klinkende band dan de Britse bluesband die ze in de jaren zestig waren. En Rumours is, dat hoor ik ook wel, van grote invloed geweest op generaties jongere muzikanten.

Heeft Fleetwood Mac ooit in het Noorden gespeeld? Zodat je zulk nieuws mooi kan regionaliseren?

Jazeker, maar dat liep niet goed af. In 1969 stonden ze in de Groninger Korenbeurs op een festival. Maar de conciërge van het gebouw had er op zeker moment genoeg van, het was tenslotte al vijf voor twaalf, en deed de zaallichten aan en de installatie uit. Dus dat was dat. Christine McVie was er toen nog niet bij, die kwam pas het jaar daarna aan boord.

Best knullig. Andere tijden zeker.

Over andere tijden gesproken: er was ook weer gedoe over Bob Dylan. Die man verkocht peperdure, gesigneerde boeken, maar zijn krabbel bleek gezet met een machine. Er moet een term zijn voor zulk soort streken, maar ik kom er even niet op.

Misschien maar goed ook.

Intussen moest ik erg lachen om dit filmpje, waarin de Amerikaanse komiek en imitator James Austin Johnson laat horen hoe Dylans zangstijl in de loop van de decennia veranderd is – aan de hand van Jingle Bells . Ik kende die gast niet, maar hij deed het erg leuk. Bob Dylan heeft wel wat met Kerstmis, trouwens, getuige zijn kerstplaat Christmas In The Heart uit 2009. Zonder Jingle Bells , trouwens.

Leuk allemaal, maar die Dylan is toch ook al 180.

80 eigenlijk, of nee, 81. Maar inderdaad, ik heb het ook liever over jongere artiesten. Zo ga ik zaterdag even kijken bij hiphopgroep Broederliefde, die in popcentrum Neushoorn (dat is in Leeuwarden) een speciaal 18-min-concert doen. Zonder bier. Op die manier wil Neushoorn een nieuw, jonger publiek bereiken, en wie kan daar nou tegen zijn?

De man van de krant misschien, die graag een biertje had besteld?

Misschien moet die daarna maar door naar Club Red, even verderop, want daar speelt Broederliefde zo rond een uur of twee ‘s nachts een ‘volwassen’ set. Een slimme constructie wel, want anders had Neushoorn die jongens ook nooit kunnen betalen. Dat ze ooit voor een man of zes bij Podium Asteriks stonden, in de Leeuwarder Blokhuistpoort, daar hebben we het even niet over. (En ‘s middags ga ik naar drummer Han Bennink, 80.)

Verder nog wat meegemaakt?

Nou, vorige week mocht ik plaatjes draaien bij een concert van de Deense dance-act-met-shoegaze-invloeden Trentemøller. Of na ja, cd’s en iPad. Tot mijn stomme verbazing, want ik ben natuurlijk geen echte dj, kreeg ik de mensen nog aan het dansen ook. Met onder andere E2-E4 , een baanbrekend elektronisch stuk van Manuel Göttsching . Klinkt als nieuw, is toch al uit 1981. Ik voelde me er zo door geïnspireerd dat ik er meteen een column over heb getikt, eentje met licht diepzinnige pretenties bovendien. Zo heeft de krant ook nog wat aan mijn bijbaantje.

Laatste vraag voor vandaag: zou je je Wrapped-lijstje van Spotify niet es snel delen met je lezers?

Ben je besodemieterd. Ja, die lijsten vliegen je om de oren op de socials. Maar waar ik naar luister, dat hou ik dus mooi voor mezelf. Iets met privacy. Dat Spotify dat allemaal bijhoudt is al erg genoeg. Okee, tipje sluier: ik heb dit jaar, kennelijk, veel geluisterd naar Rosalía en S10 .

Nieuws

menu