Verheffende festivals, Weyes Blood en een dode postpunkpionier die U2 aan een carrière hielp. Dit viel muziekexpert Jacob Haagsma deze week op in de pop

Weyes Blood.

Muziekredacteur Jacob Haagsma heeft het maar druk met popmuziek en wijde omstreken. Wat viel hem deze week allemaal op?
Lees meer over
Muziek

En, Jacob, al weer toe aan het weekend?

Man, ik heb het vorige weekend nog in de benen. Toen liep ik vier dagen rond op Le Guess Who? in Utrecht, toch wel een van de twee mooiste festivals van het land (naast Roadburn te Tilburg, dan).

O? Wat is er zo bijzonder aan dan?

Le Guess Who? gaat niet alleen heel breed, maar ook erg diep. Eigenlijk allemaal niches bij elkaar. En nu ben ik nogal een liefhebber van niches, maar ook ik trof hier nog veel onbekends en verrassends aan. Van Zuid-Afrikaanse pianojazz (Abdullah Ibrahim) tot razendsnelle Oegandese elektronica, van rauwe dronemetal ( Gnod , uit Manchester!) tot avantgarde-soul (Liv.e), van rauwe hiphop (Clipping) tot activistische seculiere gospel (Mourning [A] BLKstar), van uiterst rauwe en abstracte elektronica (Supersilent) tot, na ja vul maar in. Uiterst verheffend allemaal. Zo zou ik elk weekend wel kapot willen gaan.

En thuis lagen er natuurlijk weer mooie plaatjes op je te wachten.

Wat je zegt. De meeste albums bespreken we tegenwoordig aan de hand van streams, wat best wil, maar soms is het tof om een fysiek exemplaar in handen te hebben. Dus daar lag de nieuwe van Weyes Blood te glimmen, met een prachtig uitgelicht portret van de dame in kwestie op het kartonnen hoesje.

Weyes Blood? Was dat geen film?

Bijna goed, je komt er wel. Weyes Blood is de artiestennaam van Natalie Mering, een Amerikaanse, en die leende ze weer van de roman Wise Blood , van Flannery O’Connor. Over een veteraan die niet geheel ongeschonden uit de Tweede Wereldoorlog terugkwam en zich in het broeierige, geladen Zuiden van de Verenigde Staten profileerde als een anti-religieuze prediker. Is inderdaad ook verfilmd , door John Huston nota bene.

Mering heeft een verleden in verschillende experimentele groepen, met soms fraaie namen als Jackie-O Motherfucker – bijzonder bandje trouwens. Ik vraag me af of de gitariste die ik bij dit concert aantrof, of zij dat misschien was.

Klinkt haar muziek onder de naam Weyes Blood ook zo raar dan?

Nee, juist niet. Het is prachtige, orkestrale pop waar de donkere randjes haast van af vallen, met her en der nog wat schurende scheuten avant-garde. Mering groeide op als dochter van hippie-ouders die zich tot het geloof bekeerden, en nam daar zelf weer afstand van – voor zover dat kan, dan. Die dubbelzinnigheid zit in haar artiestennaam en ook heel mooi in haar muziek. Aanrader, hoor, deze.

Zo. Verder nog leuke dingen?

We hebben een albumrecensie van rapper RBDJan , uit Amsterdam. Bij de producers trof ik Puri aan, en inderdaad, dat is Akshe Puri uit Sneek, voorheen DJ Puri en behoorlijk succesvol, ook in het buitenland. Ik had hem vier jaar geleden es in de krant vanwege zijn grote en uiterst aanstekelijke internationale hit , en voor de vertaling voldoet Google Translate nu eens niet.

Nog doden gevallen?

Daar maak ik liever geen gewoonte van, doden herdenken in deze rubriek, maar soms kom je er niet onderuit. Zo overleed gitarist Keith Levene, 65 nog maar, aan leverkanker.

Keith Levene? Van The Clash toch?

Ja, na ja, in sommige in memoriams lees je dan meer over die roemruchte punkband dan over het eigenlijke belang van die man. Hij zat maar even in die band, die hij aan de synthesizer wilde hebben trouwens, en zette vervolgens Public Image Limited op. Samen met John Lydon ofwel Johnny Rotten, van de beruchte punkband Sex Pistols.

Ergens was PiL de eerste postpunkband, een soort antirockband eigenlijk Al geneerde synth- en symfofan Levene zich niet voor een loopje van symfonische rockgroep Yes in het nummer Poptones . Levenes vrije gitaarfrutsels, met een priemend, echoënd geluid, waren erg bepalend voor de eerste paar PiL-platen.

Neem nou hun eerste single, het nog altijd stevig rockende Public Image . Op dat gitaargeluid heeft U2 een hele carrière gebouwd, zeg nou zelf. Helaas ging die van Levene al snel ten onder aan de heroïne. Hij stond ooit op de nominatie om het derde album van Red Hot Chili Peppers te produceren, maar de platenmaatschappij had er toch moeite mee dat hij en gitarist Hillel Slovak een deel van het studiobudget vergooiden aan de drugs. Slovak leeft allang niet meer, trouwens: overdosis. Dat krijg je ervan. Leverkanker ook, kennelijk.

Nieuws

menu