Olivia Newton-John, seks en abortus in 'Grease' en de heerlijke, hitgevoelige soul van Lamont Dozier. Dit viel muziekexpert Jacob Haagsma deze week op in de pop

De Grease-soundtrack op plaat. Foto: Shutterstock

Muziekredacteur Jacob Haagsma heeft het maar druk met popmuziek en wijde omstreken. Wat viel hem deze week allemaal op?
Lees meer over
Muziek

En, Jacob, ook zo kapot van het heengaan van Olivia Newton-John?

Nou, altijd triest als iemand voor zijn of haar tijd ons verlaat, zeker aan zo’n nare ziekte als borstkanker. Maar in artistiek opzicht zat ze nooit helemaal op mijn radar, zal ik maar zeggen. Die film Grease , haar voornaamste aanspraak op eeuwige roem, dat was destijds niet iets waar puisterige pubers van mijn slag ons druk over maakten. Magoed, haar dood beheerste het wereldnieuws en dat snap ik ook wel weer, hoewel ik dit wel wat overdreven vond. Het hoofdredactioneel commentaar, een onderschatte kunstvorm.

Liever dan zulk soort Privé-stukken had ik meer gelezen over bijvoorbeeld haar achtergrond. Dat ze de kleindochter is van de Duits-Joodse natuurkundige Max Born, gevlucht voor de Nazi’s, moet je dan weer hier lezen (of anders hier ). Ze blijkt zodoende ook een volle nicht van Georgie Born , ooit celliste in cultband Henry Cow, en zelfs verre familie van onder anderen Maarten Luther, komiek Ben Elton en componist Sergej Prokofjev.

Die Grease -film, trouwens, is best leuk. Maar men vraagt zich af of die wel heel geschikt was voor de beoogde doelgroep destijds, jonge tienermeisjes met een crush op tegenspeler John Travolta, gezien onderwerpen als seks en abortus. Mijn ex vertelde me ooit dat ze die film in de bioscoop zag als twaalfjarige, tussen haar ouders in, die daar een steeds ongemakkelijker gevoel bij kregen.

Oei. Ging popmuziek ook niet bijna altijd over seks?

Misschien, maar niet bijna altijd over abortus. Overigens ontviel ons nog een grote naam, maar dan meer achter de schermen: Lamont Dozier . Als middelste deel van schrijvers- en producersteam Holland-Dozier-Holland was hij medeverantwoordelijk voor talloze hits van het Motown-label: heerlijke, hitgevoelige soul. The sound of young America werd dat ook wel genoemd. Ja, ook jong blank Amerika (en de rest van de wereld) ging plat voor deze zwarte magie, waarmee die hits nog een belangrijke maatschappelijke rol speelden ook.

Nog levende zangeressen gespot?

Mijn viersterren-albumrecensie van de week gaat over de tweede van Beabadoobee, het prachtige pseudoniem van Beatrice Laus. Ze is van 2000, ze komt van de Filippijnen en groeide op in Londen en haar tweede album met de even fraaie titel Beatopia is, misschien om die achtergrond, een verrukkelijke mengelmoes van stijlen. Soms zelfs behangen met stekelige, dissonant krassende gitaarnoise. Dat zij en haar platenlabel denken dat ze daarmee de hitlijsten gaan beklimmen, ik vind het van een verfrissend optimisme.

Nieuws

menu