Oude rockers, house-revival op de dansvloer en middelbare 'motorboat'-beoefenaren (en google dat maar niet). Dit viel muziekexpert Jacob Haagsma deze week op in de pop

Albumhoes Renaissance.

Muziekredacteur Jacob Haagsma heeft het maar druk met popmuziek en wijde omstreken. Wat viel hem deze week allemaal op?
Lees meer over
Muziek

En Jacob, een beetje bijgekomen van dat Veenhoop-festival?

Dat is een hele belevenis, kan ik je vertellen. Een festival als viering van boerentrots , al was er van die boerenprotestacties ter plekke vrijwel niks te merken. Boeren mogen ook graag feestvieren en de zinnen verzetten, moet je rekenen. En als dat dan moet door het t-shirt van zichzelf en van anderen uit te trekken, en met bier te gooien, toe dan maar.

Er werd toch ook wel muziek gemaakt?

Jawis, op de eerste avond zowaar door Status Quo . Ooit, in mijn puberjaren, was ik fan van deze Britse boogierockers. Dat was voor ik symfo, jazzrock, punk en new wave ontdekte – in die volgorde, gek genoeg. Maar het was een bijzonder prettig weerzien. Die ouwe stampnummers doen het nog goed, bij mij maar ook bij dat bierdrinkerspubliek. Ook al was Francis Rossi, enig oorspronkelijk lid, van tevoren bang dat niemand aandacht zou hebben voor zijn verfijnde muzikale verrichtingen.

Enig oorspronkelijk lid?

Maar hij was altijd wel gezichtsbepalend. Zong de meeste nummers, was uit duizenden herkenbaar met zijn lange haar in paardenstaart en zijn mouwloze zwarte vestje. Dat haar is op zijn 73ste ook niet het allermeeste van over, al heeft hij nog een miniem paardenstaartje als aandenken aan betere, of wilder behaarde tijden. En dat vestje, dat benut hij tegenwoordig als een soort logo, ,,zodat de mensen zien dat ik het ben, Francis Rossi van Status Quo, en niet een of andere ouwe man.” Ik mocht even met hem babbelen. Nou ja, even, hij hield niet meer op. Hij is slim en kan relativeren. Wat zijn ouwe maatje, medegitarit Rick Parfitt, hem niet na kon zeggen. Die nam de rock’-’n-roll-mythe iets te serieus en is nu dood.

Wat zonde. Verder nog leuke plaatjes gehoord deze week?

De nieuwe Beyoncé viel bij mij bijzonder goed. Her en der wordt geroepen dat deze Renaissance haar houseplaat zou zijn, ook al vanwege de Robyn S-sample op Break My Soul. Maar er is wel even meer aan de hand op dit rijke, gelaagde en hyperactieve album, vol gasten – van Grace Jones tot en met Skrillex en allerlei jonge hitproducers. Het is geen Lemonade , maar wel een tamelijk uitzinnige ode aan fysieke verrukkingen, op de dansvloer en elders.

Je hoort inderdaad ritmes uit de house – ik denk dus echt dat het nummer Virgo’s Groove een ode is aan Virgo, een duo uit de vroege Chicago-house, later actief als Virgo Four. Maar je kunt je ledematen ook flink laten schudden op afrobeats, dembow, funk, garage en wat al niet, geïnfecteerd met invloeden uit gqom , hiphouse, electro, disco: nu ja, ik word al moe als ik al die dansgenres achter elkaar optik.

Met een speciale vermelding voor de talloze verwijzingen naar ball of ballroom culture , een dansscene die nauwe banden onderhoudt met de queer-scene. En vergeet niet: house en daarvoor disco, dat waren van oudsher al vrijhavens waar gemarginaliseerde groepen, zwart of niet, al zwetend zichzelf konden zijn. Ook erg leuk: afsluiter en bijna-titelnummer Summer Renaissance , een eerbetoon aan Donna Summer en haar onsterfelijke dansvloerklassieker .

Heel diepgravende teksten ook, zeker?

Net wat je daaronder verstaat. Beyoncé is onderhand al bijna 41, maar klinkt hier geiler dan ooit. Niet dat het een het ander uitsluit. Ik moest vrij hard grinniken bij de regels ‘Motorboat, baby, spin around / Slow-mo comin’ out my blouse / I want it right here, right now’, waarbij je misschien niet moet googelen wat motorboat in dit geval betekent. (Het schijnt ook nog te helpen tegen borstkanker , op een niet onomstreden manier).

Dansen is natuurlijk overal goed voor.

Dat is niet de vorm van lichaamsbeweging waar ik het net over had, maar ja, daar heb je beslist een punt. Daarom heb ik deze week het album Thanks 4 the Tracks U Lost gerecenseerd, van Jamal Moss uit Chicago. En dat is de stad waar house ooit ontstond, tenslotte.

Om de cirkel helemaal rond te maken: Moss, die ook meer experimentele platen maakt als Hieroglyphic Being en Africans With Mainframes, bewijst hier op een tikje ontregelende manier eer aan die oude Chicago-house. Minimalistisch, DIY, vaak gemaakt op vrij simpele apparatuur. Op zich weer een mooie tegenstelling met die nieuwe Beyoncé, waaraan bijvoorbeeld zo’n 14 studio’s te pas kwamen en de namen bij de auteurscredits in sommige gevallen oplopen tot 25 stuks . Komt ook door al dat gesampel, wat er in die vroege house eigenlijk nog niet bij was. Magoed: zulke dansvloerextase, ik vraag me af of dat nou zo vreselijk veel verschilt van die t-shirt-taferelen op het Veenhoop-festival. De zinnen verzetten , daar draait het om.

Nieuws

menu