Een feesttent vol half dronken, half geklede boeren, de terugkeer van Joni Mitchell en duizelingwekkende progrock. Dit viel muziekexpert Jacob Haagsma deze week op in de pop

Bennie Jolink van Normaal proost op een optreden. Foto: ANP/Paul Bergen

Muziekredacteur Jacob Haagsma heeft het maar druk met popmuziek en wijde omstreken. Wat viel hem deze week allemaal op?
Lees meer over
Muziek

En, Jacob, nog een hip festival voor de boeg?

Nou, hip. Dit weekend is er het Veenhoop-festival , op De Veenhoop dus. Wel mooi een van de oudste festivals van het land, zo niet het alleroudste. Deze editie wordt het ze-ven-tig-ste jubileum gevierd, al zijn er zelfs aanwijzingen dat daar ter plekke begin vorige eeuw al festiviteiten van enige aard werden georganiseerd. Nog zonder bands als Status Quo of Normaal, maar hoogstwaarschijnlijk al wel met bier.

Status Quo? Normaal?

Allebei aanhangers van het evangelie van Chuck Berry, en zulk soort stampende ritmes doen het goed daar in en om die feesttent vol half dronken, half geklede boeren. Status Quo, die Britse oer-hardrockers, stonden er 36 jaar geleden ook al eens. Benieuwd of Francis Rossi, het enige overlevende originele lid, dat nog weet. En hoe zijn haarimplantaten zich houden. Toen ik ‘m een jaar of dertig geleden es sprak, droeg hij een button met de tekst Danger! falling hairs! erop, maar later liet hij ingrijpen op zijn schedel. Altijd al een man vol zelfspot geweest, anders dan zijn compaan Rick Parfitt, die de rock-’n-roll-mythe een stuk serieuzer nam. Die ging er dan ook aan onderdoor, althans, aan hartfalen.

Maareh, Normaal? Waren die niet gestopt?

Stoppen zegt niks meer in deze tijd. Ik was eerlijk gezegd verbaasd dat dat Status Quo na de dood van Parfitt nog steeds actief is, bijvoorbeeld. Normaal is inderdaad gestopt, gaf in 2015 het laatste concert op De Veenhoop na een gezamenlijke geschiedenis van een kleine veertig jaar, maar men treedt af en toe weer es ergens op. Niet op De Veenhoop echter, maar wie zien we daar wel op het podium, na Status Quo? Old Ni-js , een band met drie leden, of oud-leden voor mijn part, van Normaal. Dus best kans dat er nog een Oerend Hard van af kan. Of, mijn Normaal-favoriet, Ik bun moar een eenvoudige boerelul .

Lijflied van de protestboeren zeker. Zou daar nog wat van te merken zijn, met al die feestende boeren en boerenzonen op een kluitje?

We zullen het wel zien.

Verder nog wat spannends meegemaakt?

Ik werd wel getroffen, zeg maar rustig ontroerd door de onverwachte terugkeer van Joni Mitchell op de podia. Of liever: het podium van het Newport Folk Festival in Rhode Island, Amerika dus. Mitchell, belangrijk rolmodel voor vooral vrouwelijke popmuzikanten, kreeg in 2015 een zware hersenbloeding, dus we hadden haar eigenlijk niet meer terugverwacht, zeker niet op haar 78ste. Ze is tenslotte geen Mick Jagger (79 sinds 26 juli). Ze oogde, en klonk, broos en breekbaar, en het is de vraag of ze zoiets vaker moet doen. Maar ze was er wel, en dat was mooi.

Nog leuke muziek gehoord van muzikanten onder de zeventig?

Black Midi, de traditionele Britse verrassing op ESNS 2019, levert met Hellfire een duizelingwekkend album af, vol woeste stijl- en registerwisselingen, wilde woordenstromen, rare ritmesprongen, musical- en music hall-trekken, eigenlijk progrock zoals je zou willen dat progrock in 2022 klinkt. Wat blijkt? Ze hebben dus doodleuk deze klassieker van oer-progrockers King Crimson gecoverd, heel natuurgetrouw ook nog. Goed, volgende week maar weer wat hippere, zwartere klanken.

Nieuws

menu