Warmbloedig muzikaal activisme van Moor Mother, Keti Koti en aan de goede kant van de geschiedenis zitten (en dus niet bij Carmina Burana). Dit viel muziekexpert Jacob Haagsma deze week op in de pop

Moor Mother op Explore The North. FOTO NIELS WESTRA

Muziekredacteur Jacob Haagsma heeft het maar druk met popmuziek en wijde omstreken. Wat viel hem deze week allemaal op?
Lees meer over
Muziek

Was het van de week niet veel te warm om albums te recenseren?

Eigenlijk wel, maar ja, het werk moet door. En Jazz Codes van Moor Mother is in alle weersomstandigheden de moeite waard.

Jazz Codes ? Nerveuze piepknor?

Nee hoor. Jazz en improvisatie: het is sowieso niks om bang voor te zijn. Componist Martin Fondse legde dat vorige week nog zo fraai uit. Maar Jazz Codes is dus de nieuwe plaat van Moor Mother en dat is sowieso een gebeurtenis van de eerste orde. Moor Mother, eigenlijk Camae Ayewa, is een zwarte muzikante en activiste uit Philadelphia, en zowel haar platen als haar optredens kunnen heel confronterend zijn, zoals ik zelf ooit merkte op festival Explore The North . Ze bleef maar opbotsen tegen mij en andere mensen vooraan, intussen declamerend: ,,What the fuck do you say?” Ik moet het verdrongen hebben, maar op foto’s van die momenten kun je zien dat ze me ook probeerde te, ja, te knuffelen.

Heftig hoor. Maar die plaat dan?

Dat is haar eerbewijs aan de jazz. Die muziek zit verknoopt in de nummers, en de teksten zijn doorgaans gedichten over jazz en zijn beoefenaren, tot en met Billie Holiday. Maar het klinkt allemaal heel warm, toegankelijk zelfs. Hoe dan ook: echt een plaat om te recenseren rond 1 juli, de dag dat we Keti Koti vieren: de afschaffing van de slavernij.

Die Martin Fondse wou 200 muzikanten op de been brengen bij City Proms, lees ik net. Dat lukte niet helemaal, geloof ik.

De teller bleef inderdaad bij een stuk of 80 steken. Corona, plankenkoorts, koudwatervrees. Het was hoe dan ook een welluidend spektakel , dat All Together Now . Een van de toppers op City Proms, van oudsher een laagdrempelig klassiek festival dat, je kunt tegenwoordig niet zonder, ook een flinke dosis activisme en engagement vertoont.

Hoe dat zo?

Bijvoorbeeld met de voorstelling Ampuku van de zwarte theatergroep Untold. Over nakomelingen van mensen uit Angola en Congo die, laten we zeggen, op minder vrijwillige wijze naar Suriname zijn gekomen. Een mooie opmaat voor Keti Koti en Free Heri Heri , waarmee het einde van die slavernij dus feestelijk herdacht wordt.

Overigens was die voorstelling tegelijkertijd met een uitvoering van Carmina Burana , door het koor van NHL Stenden elders in de stad. Nu werd dat stuk gecomponeerd door de Duitse componist Carl Orff in 1937 en die stond in een goed blaadje bij de Nazi’s, al waren die eerst niet zo te spreken over zijn wilde ritmes. Ze vonden het maar ‘ Bayerische Niggermusik ’, maar stelden hun esthetische opvattingen al snel bij toen het enorm populair werd. Maar toch, ik had wel het gevoel dat ik die avond aan de goede kant van de geschiedenis zat.

Nieuws

menu