Actrice Imannuele Grives zat op een dieptepunt toen ze gepakt werd met drugs: 'Als je jezelf verliest, zoek je houvast bij dingen waar je je stevig bij voelt'

Nadat ze werd gearresteerd voor drugsbezit kwam actrice Imanuelle Grives in een emotionele achtbaan terecht. Samen met journalist Anton Slotboom schreef ze een boek om een punt te zetten achter die periode. Wij vroegen hem om samen met Grives terug te blikken op de sleutelmomenten uit de afgelopen jaren. ,,De gevangenis leerde me dat iedereen bagage heeft en dat iedereen het waard is om voor te vechten.’’

Imanuelle Grives: ,,Op het ene moment zag ik alles kraakhelder, op andere momenten was ik van de kaart en kreeg ik paniekaanvallen en huilbuien.''

Imanuelle Grives: ,,Op het ene moment zag ik alles kraakhelder, op andere momenten was ik van de kaart en kreeg ik paniekaanvallen en huilbuien.'' FOTO SHODY CAREMAN

A ls ze thuis op de bank zit – kop thee in haar hand, de kaarsjes aangestoken, een knus muziekje aan – is het moeilijk om voor te stellen dat dit de vrouw is die op 21 juli 2019 wegens drugshandel werd opgesloten in de Antwerpse gevangenis. Imanuelle Grives (35) moest er een poosje op een matras op de grond slapen, omdat er geen bedden meer waren. Ze deelde er een tijd lang de cel met een vrouw die ervan werd verdacht een man te hebben vermoord.

Grives zat haar straf uit in voorarrest en hoefde na de uitspraak in de herfst van 2019 niet meer terug. Het is nu klaar: sindsdien is ze aan een nieuw deel van haar leven begonnen.

Aan de hand van een stapel foto’s en papieren nemen we een aantal bepalende momenten in haar leven door. Soms verschijnt er een lach, soms een traan, zoals dat ook het geval was bij het schrijven van haar levensverhaal.

Pr emière Alleen maar nette mensen, 11 oktober 2012

,,O, wa t droomde ik begin 2010 van hoofdrollen. Dat ik de hoofdrol kreeg in de reclame Pokkie Foetsie van KPN maakte me zó gelukkig. Maandenlang leek de reclame continu op televisie te zien. En toen kwam ik, op weg naar een auditie voor weer een nieuwe reclame, terecht in een wachtruimte vol zwarte vrouwen. Ik dacht: wat is dit? Dus ik vroeg aan een van die vrouwen: Waarom zijn jullie hier?’ ‘Een hoofdrol voor een nieuwe film, de verfilming van het boek van Robert Vuijsje’, antwoordde ze. Ik wist meteen: dan wil ik ook auditie doen! Dat mocht, en niet veel later stond ik daar mezelf te laten zien. Ik kreeg de rol, en ben het meteen mijn ouders gaan vertellen. Eerst ma, toen pa. ‘En pa’, zei ik, ‘er zit een seksscène in, maar we hebben iets geregeld, het is niet echt’.

Samen met Géza Weisz reed ik in een limousine langs bioscopen in heel Nederland voor de publiekspremière. Na het uitkomen van de film begon ik als actrice superhard te gaan. Een jaar later kreeg ik een vaste rol in de serie Celblok H , vervolgens werd ik voor de serie Vechtershart gevraagd. Dat was te gek, want na Alleen maar nette mensen kreeg ik nog meer bewijsdrang.

Ik kreeg op die film veel mooie reacties, maar ook veel kritiek van mensen die gekwetst waren door de stereotiepe rol die ik daarin speelde. Dus ik wilde het daarna vooral goed doen, en ervoor zorgen dat ik ook de zwarte gemeenschap goed zou vertegenwoordigen. Dat ging beter en beter, er kwam steeds meer bij. Ik kreeg verschillende filmrollen, werd uitgenodigd voor programma’s en premières, maar ik begon tegelijkertijd toch ook te denken: is dit het nou? Ik merkte dat ik me steeds minder op mijn gemak begon te voelen.

K oningsdag in Amsterdam, 27 april 2019

In d e anderhalf jaar voordat ik werd gearresteerd op festival Tomorrowland in België botste ik regelmatig met mezelf. Ik werkte veel, rustte weinig en vroeg me steeds vaker af wat de zin van het leven was. Ik was niet tevreden met waar ik stond, minder blij met mezelf. Ik werd langzaam ook steeds onzekerder over mijn carrière. Voor sommige audities werd ik niet gevraagd en ik kreeg een paar keer rollen niet waarvoor ik geknipt leek. Dat vrat aan me.

Mijn vader had stevige kritiek op me, hij vond dat ik hem te weinig aandacht gaf. Ik deed mijn best mezelf te bewijzen voor hem, maar dat vond hij niet goed genoeg. Hij bleef zeggen dat het schandalig was dat ik er niet voor hem was. ‘Je bent geen goede dochter!’ Acteren? Dat was volgens hem een duivels beroep. Als ik mijn leven niet in het teken van God zou stellen, zei hij, dan zou ik niet naar de hemel gaan, maar naar de hel. Ik voelde zoveel frustratie, maar durfde die niet te uiten. Vanuit mijn opvoeding mocht ik mijn ouders niet tegenspreken. Dat deed ik dan ook niet. Mijn moeder zei altijd: ‘Je weet dat hij een beetje raar is, vergeef het hem gewoon’.

Op Koningsdag ging ik naar een feestje in Amsterdam. Ik zat niet lekker in mijn vel. Ik had al een week lang paniek- en angstaanvallen en had net de finale van de zangwedstrijd It Takes Two opgenomen – en verloren. Ik trok steeds vaker de conclusie: Imanuelle is nergens goed voor.

Ik begon meer pillen te slikken om angsten tegen te gaan, maar het hielp niet. De rem was eraf. Op Koningsdag kon ik de negatieve gedachten helemaal niet meer tot staan brengen. Om die gevoelens te bestrijden nam ik tijdens een feestje steeds meer drugs, met als gevolg dat ik mijn bewustzijn verloor. Het liep op het nippertje goed af, al werd ik bang voor mezelf omdat ik de controle was kwijtgeraakt.

Als mensen me vroegen of het ging, deed ik alsof er niets aan de hand was. ‘Ja hoor, het gaat wel weer!’ Ik hoopte dat het met positief denken over zou gaan. Had ik maar duidelijker om hulp gevraagd. Dat is ook wat ik tegen anderen wil zeggen: vraag hulp! Probeer het niet in je eentje op te lossen. Maar dat deed ik dus niet, ik trok me terug in mezelf.

Op het ene moment zag ik alles kraakhelder, op andere momenten was ik van de kaart en kreeg ik paniekaanvallen en huilbuien. Het lukte me niet meer om te focussen. Ik begon teksten te vergeten, spullen kwijt te raken, kreeg meerdere malen bijna een auto-ongeluk, kon mijn koppie er niet bij houden. Ik was gestrest en zocht naar kicks om buiten mezelf te treden. Het is niet makkelijk om dit in een paar zinnen uit te leggen, daarom heb ik er uiteindelijk ook een boek over geschreven.

Als je jezelf verliest, zoek je houvast bij dingen waar je je stevig bij voelt. Ik was al iemand die drugs gebruikte, drugs waren voor mij niet vreemd. En ik zocht naar kicks, dus ik dacht: oké, ben ik geen goede christen? Zal ik eens laten zien hoe duivels ik kan zijn? Het werd voor mij een win-winsituatie. Óf ik bereid me voor op mijn rol als drugsbarones in de film die ik zou gaan draaien, óf mijn pa krijgt gelijk dat ik niet deug en het gaat mis. En dat ging het. Ik werd gearresteerd met drugs, en vastgezet.’’

De gevangenis in Antwerpen, 21 juli 2019

,,In de cel werd ik keihard met mezelf geconfronteerd. Wat had ik gedaan? Hoe had dit zover kunnen komen? Het was er heftig. Voor ik werd gearresteerd was ik maanden bezig met klagen. Ben ik wel beroemd genoeg? Heb ik genoeg volgers op Instagram? Ik voelde me niet gezien en niet gehoord. Achter de tralies kreeg ik een lesje in nederigheid. Was dit wat ik voor mezelf wenste? Ik was zo bezig geweest met erkenning en ego dat ik mezelf in deze situatie had gewerkt.

Toch was de gevangenis ook een gestructureerde plek, weg van alle druk, van alle mensen die naar me keken. Ik kwam er tot rust. De eerste dagen sliep ik alleen maar, ik was zó moe. Ik wilde al die tijd maar één ding horen: hoe reageerde mijn vader? Na een paar dagen sprak ik mijn broertje. Ik vroeg het hem: had hij iets gehoord van mijn vader? ‘Pa zegt dat je dit hebt gedaan omdat je zoveel met homo’s omgaat’. Ik was verbijsterd. Ik had op een andere reactie gehoopt. Nog steeds als ik daaraan denk, denk ik: wat bezielde me? Ik had nog wel een jaar willen vastzitten, als hij maar had gezegd dat hij het erg vond. Dat hij van me hield en dit verschrikkelijk vond. Dat hij zou laten merken dat ik hem kon raken. Maar die reactie kwam niet.

Tegen het eerste contact met mijn moeder zag ik torenhoog op. Ik schaamde me kapot en was bang dat ze boos op me zou worden. Maar ze kwam aan de telefoon en zei: ‘Imanuelle, ik houd van je. Houd je sterk.’ Dat was confronterend. Ik heb nog nooit zo hard gehuild. Hoe had ik haar zo’n pijn kunnen doen? Waarom had ik daar vooraf niet bij stilgestaan?

Ik was heel egoïstisch en alleen maar met mezelf bezig geweest, en met mijn obsessie voor mijn vader. Ik voelde me onderdrukt door z’n christelijke eisen en zijn oordeel. Daar wilde ik vooral tegen rebelleren. Pas achteraf besefte ik hoe idioot het was dat ik alles op het spel had gezet om een reactie bij mijn vader los te weken. Ik wilde niet het brave meisje zijn, of de nette lieve dochter. Maar mijn moeder spreken en haar horen zeggen dat ze van me hield, dat hakte erin.’’

M editeren in Portugal, oktober 2019

,,Na t wee maanden cel ben ik vrijgelaten en mocht ik de uitspraak thuis afwachten. Thuis moest ik echt weer wennen. Ik durfde de straat niet meer op. Wat zouden de mensen wel van me denken? Ik ben meteen in therapie gegaan, want ik wilde hiervan leren en een beter mens worden. Zodat ik nooit meer zoiets zou doen. Ik ben gaan lezen, rusten, nadenken en schrijven. Maar het leek allemaal niet genoeg. Ik wilde mijn hele fundament opnieuw opbouwen. Er was oude pijn, waar ik aan moest werken. Daarom ben ik naar Portugal gegaan voor een meditatiekamp. Een week in stilte. Yoga doen, ademhalingsoefeningen, wandelen.

Ik schaamde me nog steeds voor wat ik gedaan had toen ik vanuit Lissabon met de taxi aankwam bij een afgelegen voormalig nonnenklooster. Het rook er naar rommelmarkt, maar ik voelde mezelf met de dag beter worden. De festivals en feesten waren voor mij duidelijk een manier geweest om te ontsnappen aan emoties. Ik hoopte in Portugal te leren hoe het anders moest, en hoe ik negativiteit kon loslaten. Dat werkte. De week eindigde met hoop. Ik kreeg er nieuwe manieren aangereikt om zelfredzaam te zijn.’’

Aan tafel bij Eva Jinek, 19 februari 2020

,,In februari heb ik mijn verhaal verteld aan Eva Jinek. We hadden vooraf een lang gesprek, waarin ze me helemaal doorzaagde. ‘Waarom deed je dit? Heb je een zaakje ernaast?’ Ze wilde alles weten. Ik vond het heel eng om bij haar aan tafel te zitten. Ik was me er enorm van bewust dat de zaak ontploft was in de media, met veel tegenstrijdige berichtgeving. Ik was er op voorbereid dat mensen me zouden uitkotsen. Maar ik besloot: dit is wat het is. Ik zat daar niet om zielig te doen, ik wilde ook niets bagatelliseren. Dit was mijn verhaal. Ik ging met de billen bloot.

Na de uitzending kreeg ik veel hartverwarmende reacties. Dat deed me goed. Er volgde begrip en herkenning. Dat gaf mij kracht. ‘Ik heb de domste actie van 2019 gedaan’, zei ik tegen Eva. Zoiets zal ik nooit meer doen. Ik heb er spijt van dat ik anderen pijn heb gedaan.

Er schuilt in deze hele geschiedenis ook iets moois, voor mezelf. Want ik heb er veel van geleerd. Ik gebruik geen drugs meer. Ik zal ook nooit meer níet van mezelf houden. Door mijn levensverhaal te vertellen hoop ik anderen te behoeden voor fouten. Mijn boodschap is: let op je zelf, zorg voor jezelf. Neem alle signalen serieus en probeer van jezelf te houden.

Het lukte mij zelf lange tijd niet meer, maar de gevangenis leerde me dat iedereen bagage heeft en dat iedereen het waard is om voor te vechten. En dat gevecht begint bij jezelf.

Th uis in Rotterdam-Zuid, november 2020

,,Na het optreden bij Eva bleef ik heel lang berichten ontvangen waarin mensen schreven dat ze zich herkenden in mijn gevoelens van depressie en destructief gedrag. Ze vonden het prettig dat ik me zo kwetsbaar had opgesteld. Dat gaf ze het gevoel dat ze niet alleen waren met hun pijn. Blijkbaar brak ik met mijn ervaringen dus iets open voor een grote groep die in stilte lijdt. Dat zette me aan het denken.

Ik wilde mijn reis en wat ik heb geleerd op papier zetten. Het afgelopen jaar heeft me wakker geschud. Ik was in de gevangenis al begonnen met schrijven, en die reacties na Jinek gaven het laatste zetje. Ik besloot: als er maar één iemand is die zich erin kan herkennen, is het toch ergens goed voor geweest. Iemand die ook met een narcistisch iemand als mijn vader te maken heeft gehad. Iemand die ook uit een streng gelovig gezin komt en daar moeite mee heeft in het volwassen leven. Iemand die pijn heeft en daarom andere mensen pijn doet.’’

Je kunt deze onderwerpen volgen
Media
Interview
Instagram