Houden filmers wel van de lente? 4 lentefilms, en 1 lentefragment

De lente spreekt veel mensen aan, maar filmmakers niet bijzonder. Hoe bont de bloemetjes ook bloeien, op het witte doek doen winter, zomer en herfst het beter.

Bloemenveld uit Big fish (2003)

Bloemenveld uit Big fish (2003)

Het is niet bij te houden hoeveel films er zijn gemaakt die zich afspelen rond kerst. Talloze zijn het er, zet eind december de televisie aan en er is er een te zien. Elk jaar komen er nieuwe bij. Het is een en al gezelligheid binnen en guur weer buiten. Ook los daarvan doet de winter het goed op het witte doek.

Hetzelfde geldt voor de zomer, de tijd van zorgeloze vakanties en zomerliefdes - ,,Tell me more, tell me more, did you get very far?’’, zoals de tekst van Summer nights in Grease luidt. Of de herfst, een seizoen voor mijmering, bruinrode bossen en zonsondergangen. Films te over.

Maar de lente? Pinksteren? Pasen? Het bloeiseizoen is als symbool blijkbaar te vaag om er films over te maken, want cinema over de lente is verrassend zeldzaam.

Wie het aanbod overziet, is er al snel achter dat de lente in films meestal naar voren komt in combinatie met de andere seizoenen. De titel van Spring, summer, fall, winter... and spring , de filosofische Zuid-Koreaanse film van Kim Ki-Duk uit 2003, spreekt boekdelen. Die film, overigens prachtig, gaat over een boeddhistische monnik in een drijvend klooster, van jeugd tot ouderdom. Andere films, als Dr. Zhivago (1965), Dokter Pulder zaait papavers (1975) of Big fish (2003) pronken wel met kleurige bloemenvelden, maar de lente is er bijzaak.

Als zijn er niet veel lentefilms, toch zijn ze er wel. We noemen er vijf.

Easter parade (Charles Walters, 1948). Op Paaszondag kleden New-Yorkers zich op hun paasbest en gaan ze langs Fifth Avenue wandelen - het verschijnsel wordt easter parade genoemd, en inspireerde Irving Berlin tot het gelijknamige liedje. Dat was weer de grondslag van deze filmmusical met Judy Garland en Fred Astaire, die bij de uitbreng in 1948 meteen een succes was. Het verhaal heeft weinig om hakken: Astaire zoekt een nieuwe danspartner, en vindt die in Garland.

Late spring (1949, Yasujirō Ozu). Een kalme film over een professor en zijn 27-jarige dochter die het huishouden doet, en die volgens goedwillende vrienden nu echt eens moet trouwen. Een late lente, als het ware, en in een van de meest lente-achtige scènes fietst ze naar het strand met een assistent van haar vader.

Late spring is een van de meesterwerken van de Japanse filmer Ozu, die films maakte over het alledaagse gezinsleven in Japan, zonder veel drama, opgenomen met een heel laag geplaatste, statische camera. Opvallend in zijn films was ook dat hij niet zomaar van de ene scène naar de volgende ging, maar er beelden tussenplakte van voorwerpen, lege kamers, landschappen - naar analogie met Japanse gedichten werden die pillow shots genoemd.

Springtime for Hitler ( Mel Brooks, 1967). Eigenlijk is dit een film-in-een-film. In Mel Brooks’ komedie The producers , over een ingewikkeld plan om geld te verdienen met een verliesgevende musical: Springtime for Hitler dus. Die is te zien in een scène vol zingende en tap-dansende nazi’s tegen een hakenkruisendecor. Het was er de reden voor dat de film destijds met gemengde gevoelens werd ontvangen. In onze huidige, zeer gevoelige tijd zou The producers niet eens zijn gemaakt.

Kirschblüten (Doris Dörrie, 2008). Een Duitse weduwnaar, wiens vrouw plotseling overleden is, probeert verloren momenten in te halen en gaat naar zijn zoon die in Japan woont - het land waar zijn vrouw ook dol op was. Hij sluit vriendschap met een jonge Japanse Butoh-danseres, die hij in het park ontmoet tijdens de periode van de kersenbloesems - hét signaal voor de lente in Japan.

Spring breakers (2012, Harmony Korine). Hoogtepunt in het Amerikaanse studentenleven schijnt de spring break te zijn, massaal trekken studenten naar toeristenoorden in Florida of Texas om er helemaal uit hun bol te gaan.. In de neonkleurige roesfilm Spring breakers doet Harmony Korine er een schepje bovenop: vier jonge vrouwen in een draaikolk van drugs, seks, misdaad, wapens, een lijk en altijd maar feesten, feesten, feesten. De kritiek verschilde sterk: waar de een de vrouwen hierin als seksobject neergezet zag, zag de ander juist female empowerment . Na deze film is de Nederlandse voorjaarsvakantie maar een duffe aangelegenheid.

De meeste van deze films zijn wel op dvd te vinden. Er zijn er meer, zoals Hank & Mike over twee werkloze paashazen, maar die gaan we hier niet aanbevelen. Dan kun je als kijker beter gewoon een eind gaan wandelen, de echte lente buiten is meer de moeite waard dan die op het scherm. Dat lijken de filmmakers zelf ook te vinden.


Je kunt deze onderwerpen volgen
Film