Charles Aznavour blijkt naast zanger ook filmer van bijzonder zelfportret | Recensie ★★★★☆

Kort voor zijn dood in oktober 2018 nodigde Charles Aznavour (toen 94) filmmaker Marc di Domenica thuis uit in het Zuid-Franse Mouriès. Hij liet hem zijn archiefkamer zien, met dozen vol filmrollen, met een eenvoudige handcamera geschoten door Aznavour zelf tussen 1948 en 1982. ,,Kijk maar of je er iets mee kunt’’, zei de maestro.

Charles Aznavour filmde zijn eigen leven.

Charles Aznavour filmde zijn eigen leven.

Di Domenica moet niet hebben geweten wat hij zag. Aznavour, zanger én schrijver van meer dan duizend chansons, documenteerde zijn eigen leven met bijna obsessieve precisie. Hij filmde vooral zijn bestaan naast het podium: zijn liefdes, de reizen die hij maakte en zijn kinderen.

Zelf had de zanger de beelden nooit teruggekeken. Toch spat de ambitie van de man, de zoon van straatarme Armeense immigranten die de grootste ster van het Franse lied werd, van het camerawerk af. Aznavour acteerde in films, maar oefende duidelijk ook áchter de camera. Hij varieert in wijde shots en close-ups en kiest vaak originele camerastandpunten. Gefascineerd is hij door het werk van de gewone man. Die hij, van Dakar tot La Paz, urenlang gefilmd moet hebben.

Uiteindelijk is Le regard de Charles toch vooral een zelfportret. Door te tonen wat hij zag, openbaart Aznavour zijn eigen leven. Hij filmt zijn eerste twee echtgenotes, met wie hij later in pijnlijke echtscheidingen belandde. Ook zijn er beelden van Patrick, zijn buitenechtelijke zoon die in 1976 op 25-jarige leeftijd overleed aan een overdosis.

Poëtische voice-over

De voice-overteksten, ingesproken door Romain Duris, zijn gebaseerd op notities van Aznavour zelf. Onder de beelden van zijn armoedige jonge jaren in de Parijse uitgaanswijk Montmarte zijn ze even poëtisch als zijn beste liedteksten. Zo kruipen we de chansonnier dichter op de huid dan gedacht.

Waarom Aznavour in 1982 stopte met filmen wordt niet duidelijk. Misschien omdat hij zijn eigen zoektocht had volbracht. Hij had het succes waarnaar hij altijd verlangde en was gehuwd met de Zweedse Ulla, die tot zijn dood bij hem zou blijven. We zien de twee in 1967 trouwen in een tl-verlicht kantoortje in Las Vegas.

,,Ulla is net als ik’’, dicht Aznavour in zijn dagboek. ,,We zien de wereld allebei als één ruimte zonder onderbrekingen.’’

Je kunt deze onderwerpen volgen
Film