SP-raadslid Ron Meyer schrijft een sociale aanklacht, afgevuurd met een mitrailleur | boekrecensie ★★☆☆☆

Ron Meyer (1981), vakbondsbestuurder, SP-raadslid in Heerlen en landelijk voorzitter van die partij van 2015 tot 2019, werd in Heerlen geboren in het stadsdeel dat na de mijnsluitingen verarmde en waar sociale problemen zich opstapelden. Ook het gezin waarin hij opgroeide leed armoede.

De onmisbaren schreef Ron Meyer in de vorm van een brief aan zijn ouders.

De onmisbaren schreef Ron Meyer in de vorm van een brief aan zijn ouders.

In De onmisbaren , een ode aan mijn sociale klasse , vormgegeven als een brief aan zijn ouders, gaan compassie met en trots op zijn ouders en hun buurtgenoten vergezeld van een felle aanklacht tegen armoede en slechte leefomstandigheden. Wie in Heerlen het spoor, dat de stad doorsnijdt, oversteekt naar dat stadsdeel komt terecht in een habitat waar de gemiddelde levensverwachting zes jaar lager is.

Meyer heeft De onmisbaren geschreven met een mitrailleur, zijn verontwaardiging over het onrecht van armoede en uitzichtloosheid met salvo’s van korte zinnetjes afvurend op de lezer.

Reden tot verontwaardiging

Nu is er zeker reden tot verontwaardiging. Schoonmakers, pakjesbezorgers en thuiszorgers, beroepsgroepen waarin zijn buurt sterk is vertegenwoordigd, werken zich een slag in de rondte, zeker in deze pandemie-tijd, maar hebben ondanks hun onmisbaarheid en hun inspanningen beroerde arbeidsvoorwaarden.

In Chavs, de demonisering van de Britse arbeidersklasse , analyseerde Owen Jones achtergronden en demoraliserende effecten van de economische en politieke ondermijning die de voorheen zo zelfbewuste Britse arbeidersklasse van zijn trots en zijn kracht heeft beroofd. Meyer lijkt iets vergelijkbaars te hebben beoogd voor Nederland aan de hand van zijn eigen, Heerlense geschiedenis. Maar zijn verontwaardiging en zijn soms larmoyante anekdotiek staan analytische diepgang in de weg.

Meyer zet zich terecht af tegen het dominante meritocratische denken van ieder naar verdienste. Dat negeert dat waar de een amper kansen toe krijgt, een ander in de schoot geworpen wordt. Bovendien pleegt het verdienste aan beloning af te meten, in plaats van andersom. Maar is Meyers argument dat de managers qua onmisbaarheid en verdienste maar bleekjes afsteken bij degenen die het echte werk doen, niet eigenlijk ook een meritocratisch argument?

#

Titel De onmisbaren. Auteur Ron Meyer. Uitgever Prometheus. Prijs 17,50 euro (156 blz.)

Je kunt deze onderwerpen volgen
Boeken