'Vannacht droomde ik over een reusachtige paraplu' I column Joost Oomen

Joost Oomen Foto: Niels Westra

Het wordt herfst. De herfst is koud en nat, glad en dus gevaarlijk voor fietsers en ouden van dagen, en bovendien krijgt iedereen er een loopneus van.

De herfst is een probleem. Een probleem dat elke septemberdag dichterbij komt, als een goederentrein die over een oud spoor in een dicht loofbos op je af raast. Je ziet hem nog niet, maar de vogels zwijgen al en er gonst iets in de rails. In het geval van de herfst is de rails de zon, die er deze dagen uitziet alsof iemand er een blarenpleister overheen heeft geplakt. Ik mis de oude zon.

‘De herfst speelt zich vooral in je hoofd af,’ zegt een vriend aan de telefoon. ‘Als je gewoon naar buiten gaat dan valt de herfst best mee.’ Maar ik wil niet naar buiten, want hoewel het technisch gezien nog zomer is, kan het opeens herfst worden en je zult net zien dat dat gebeurt op het moment dat ik buiten ben. Ik heb geen zin in regen.

Wat doe je tegen de herfst? Wie spreek je erop aan? Je kunt natuurlijk alle weermannen en weervrouwen bellen en zeggen dat ze op moeten houden de herfst aan te kondigen, maar de herfst kijkt niet naar het weerbericht. De herfst kleedt de bomen uit, ook wanneer je zegt dat hij dat niet mag doen. Hij laat zijn rotzooi op de grond slingeren tot er wildebrassen van de gemeente met bladblazers komen en die bladblazers blazen de bladeren weg, maar de herfst blijft. De herfst trekt in de stoeptegels, de huizen, de stoplichten en zelfs in de pantoffels, totdat alles in Nederland waterkoud en klam aanvoelt.

Vannacht droomde ik over een reusachtige paraplu. De paraplu overkoepelde het hele land, het hele continent, en ze hield iedereen warm en droog. Ze was doorzichtig en tegelijkertijd regenboogkleurig, een beetje zoals water wanneer er olie in is gemorst. Niemand wist waar de steel van de paraplu stond, maar dat kon ook niemand schelen, want iedereen was op vakantie of lag in het gras. Niemand dacht aan warme truien. Niemand dronk warme chocolademelk.

We moeten naar het strand gaan en op hoge toon eisen dat de zon gaat schijnen. We moeten sorbets bestellen en met waaiers wapperen en badminton spelen óók als de shuttle wegwaait. We moeten plengoffers brengen van Orangina en zonnebrand. Alles moet in het werk worden gesteld om de herfst te verdrijven. Niets en niemand mag achter blijven, iedereen verdient zon op de buik, want de herfst is gevaarlijk en de herfst duurt in dit land drie seizoenen lang.

Als we met zijn allen maar hard genoeg ons best doen, weet ik zeker dat het ooit weer zomer worden zal.

Nieuws

Meest gelezen