The Homesick, nu zonder snaren op festival De Broeikas Plus rijp en groen muziek- en performance-talent

Pril theatertalent, uiterst fysieke performances en gerenommeerde gitaarband The Homesick die de snaren verruilde voor elektronica. Festival De Broeikas bood een bont palet van jong noordelijk talent.

The Homesick, tussen de kamerplanten op festival De Broeikas.

The Homesick, tussen de kamerplanten op festival De Broeikas. Foto: Marc Henri Queré

Het lijkt wel kermis, en waar zijn de gitaren? Trio The Homesick, uit Dokkum maar sindsdien uitgevlogen, bracht begin vorig jaar de uiterst spannende gitaarplaat The Big Exercise uit, op het roemruchte Amerikaanse label Sub Pop . Maar in de Leeuwarder Westerkerk was geen gitaar of basgitaar, te bekennen.

Kastjes en kabels

Want na anderhalf jaar stilzitten hebben ze geen zin meer in die gitaarliedjes. Elias Elgersma en Jaap van der Velde staan achter een tafel vol kastjes, kabels en andere elektronica. Daaraan ontlokken ze een ware waterval aan speelse klanken, gevat in nummers die in elkaar overvloeien alsof je van de ene kermisattractie naar de volgende suikerspinkraam waggelt.

Het geluidsbeeld is overvol, maar aan de schuierende, vaak meerstemmige zanglijnen kun je horen dat ‘t om The Homesick gaat. En het is maar goed dat drummer Erik Woudwijk aan zijn stokken vastgehouden heeft, want zijn trefzekere ratelende ritmes in hypnotiserende Krautrock-stijl houden deze mallemolen knap blij elkaar.

The Homesick was wel de grootste naam op dit Broeikas-festival, dat op een middag en een avond rijp en groen talent naast elkaar presenteerde, zolang ze maar banden met het Noorden hebben. Willie Darktrousers (Emiel Joormann), eigenlijk uit Donkerbroek, kwam terug uit Rotterdam voor een indringende soloset van drie lange liedjes. Vooral zijn dik twaalf minuten durende openingszet, een uitbundig gegalmd, nog titelloos relaas van autobiografische snit, bleef nog lang in het hoofd resoneren.

Praten in hoofdletters

De Broeikas beperkte zich niet tot muziek. Jong, pas of nog net niet afgestudeerd talent van podiumopleiding D’Drive presenteerde zich in twee collectieven, NOAH en MIST. Spannend om zulke enthousiastelingen aan het begin van hun carrière te zien, en dat praten in hoofdletters (anders gezegd: schreeuwen) leren ze nog wel af.

Omgekeerd presenteerde de jonge singer-songwriter Nomi $hanaya zich wel heel introvert, op haar barkruk achter (!) een decor van groene kamerplanten, terwijl haar zelfgeproduceerde, gestileerde r&b-klanken uit de speakers stroomden. Tegenover haar verlegen presentatie stelde ze een verleidelijke stem.

Celine Wierda, met haar Self Collective initiatiefnemer van dit festival, kwam zelf in actie in de performance OFFLife , gemaakt voor het project The Glass Room van Dbieb, de Leeuwarder bibliotheek. Symbiotic Cell Division , van de Groningse theatermaakster Nina Iggy, stroomde door van het performance-programma in het tragisch gesneuvelde festival Welcome To The Village.

Buitengewoon intens was de performance A Small Gesture van Vege Lijf, ofwel mimespelers Hali Neto (uit Leeuwarden, met een verleden bij Tryater) en Luuk Weers. Op een speelvlak van niet veel meer dan 50 bij 50 centimeter, zijnde een stapel speeltuintegels van zo’n anderhalve meter hoog, onderzoeken ze hun onderlinge relaties - eerst door angstvallig iets van afstand te houden, dan door hun lichamen in ingewikkeld te laten verknopen.

Het wordt pas echt intens als ze die stapel tegels een voor een afbreken, en Weers die dingen (4 kilo elk) op zijn schouders neemt. Trillende spieren, vertrokken gezichten en stralen zweet komen te pas aan deze strijd, je vreest dat het door het kleinste verkeerd getimede gebaar kan eindigen met een flinke valpartij. Zo ver komt het niet: halverwege die twee dozijn tegels kunnen ze echt niet meer. Maar ze gaan tot het uiterste. Een mooie les.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Cultuur