De slipjes voor Tom Jones

Wat is vijftig jaar op een mensenleven? Nou, een hele hap. En voor een muziekblad op papier is het helemaal een prestatie om de halve eeuw vol te maken, zeker in deze razendsnel veranderende tijden.

Jacob Haagsma.

Jacob Haagsma. FOTO ANNET EVELEENS

Vandaar dat muziekblad OOR dit jubileum viert met een enorm boek : groot, dik en zeker 3,5 kilo zwaar. Gevuld met een flinke selectie stukken uit vijf decennia OOR-journalistiek. U leest er nog wel meer over in deze krant.

Tsjokke boek

Maar een van de leukste stukken uit de OOR-geschiedenis (en dan bedoel ik niet die van mezelf, want ik zal het maar onthullen: ik ben ook OOR-medewerker) ontbreekt in dit tsjokke boek. Het is het interview dat Paul Manak deed met Tom Jones, de man met de behaarde borstkas en het bronstige stemgeluid.

Die factoren droegen bij aan een interessant fenomeen: een gestage stroom damesslipjes, gegooid vanuit de zaal naar het podium. Alleen, klaagde Jones (het zal een jaar of twintig geleden geweest zijn): in zijn glorietijd, de jaren zestig grofweg, werden die slipjes ter plekke van het kruis gestroopt. Maar inmiddels kwamen ze rechtstreeks uit de winkel, vaak zaten ze nog in het cellofaan. Waar wereldsterren al niet mee te maken krijgen.

Hilarische geestigheid

Dat soort antwoorden kreeg Paul Manak wel vaker op zijn brutale vragen. Paul was een maat van me uit Groningen, en om zijn forse muziekkennis (funk, vooral) en zijn hilarische geestigheid had ik hem warm aanbevolen bij de redactie van OOR.

Paul leeft niet meer. Hij heeft de halve eeuw volgemaakt, maar niet heel veel meer. Vorige week was ik bij de crematie van zijn ex - samen hebben ze toch meer dan dertig jaar aangetikt. Mijn eigen ex, ook goed voor zestien jaar samen met mij, is er ook al niet meer.

Van dat kringetje - Paul, zijn ex, mijn ex, ik - ben ik de enige die nog leeft. Ik was de oudste, en de enige die niet rookte. Lees daarin wat u wilt. Het is triest allemaal, heel triest en verdrietig, zeker voor de naasten die achterblijven.

Hereniging op de natuurbegraafplaats

Maar soms komt er uit zulk verdriet ook iets moois voort. Op de begrafenis van mijn ex, vorige herfst op de prachtige natuurbegraafplaats Hillig Meer bij Eext, trof ik mijn stiefdochter weer. Jaren geen contact gehad, zo gaat dat dan.

Laatst is ze wezen logeren, tegelijk met haar verstandelijk gehandicapte broer die ik nog geregeld ophaal - ze zagen elkaar niet vaak. De stralende gezichten van dat weekend zullen me nog lang bijblijven. We blijven praten over onze doden, en aan ze denken.

Over leven, en levenskracht

En hoe is het intussen met Tom Jones? Die is springlevend, hij wel. Op zijn tachtigste brengt hij een nieuwe plaat uit, Surrounded By Time : geproduceerd (door crack Ethan Johns en Mark Woodward, Toms zoon) met gevoel voor roots èn elektronica, gevuld met opwindende covers en gevoed door opwekkende soul- en gospeltonen.

En de slipjes van hem? Welk model zou hij toegeworpen krijgen als hij nu het podium beklimt – en lang zal dat toch niet meer duren? Ik durf er eigenlijk niet zo over na te denken, en hijzelf roept zijn fans tegenwoordig op om dat na te laten. Maar Tom Jones, die plaat van hem en die slipjes: het gaat wel over leven, en levenskracht. Dat troost.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Cultuur
Column