Jean Jacques Maouche: Geliefde verbinder met 'joie de vivre'

In de armen van zijn vrouw Hanneke Roelofsen en in het bijzijn van hun zoon Joa overleed op 29 december Jean Jacques Maouche, nog maar 67 jaar. ,,Hij had met zijn Hanneke 97 moeten worden’’, zei architect en vriend Rein Hofstra in zijn afscheidswoord. Op haar eigen verlovingsfeest – 29 februari 1976 – kwam Jean Jacques met een vriendin mee, en Hanneke wist het meteen: ,,Dit is ’m.’’

Jean Jacques Maouche

Jean Jacques Maouche

Liefde op het eerste gezicht. Beiden studeerden aan de lerarenopleiding Ubbo Emmius. Zij textiel, tekenen en handvaardigheid, hij Frans en Engels. ,,Geboren in Parijs met een Frans-Algerijnse vader, sprak hij gewoon Nederlands. Zijn moeder kwam uit Hilversum.’’

Hanneke begon in 1979 bij het creativiteitscentrum in Leeuwarden. Directeur Rob Hoele zat daar om coördinatoren verlegen en via haar kwam Jean Jacques ook bij de Stichting Kunstzinnige Vorming Friesland (later Blauwe Stoep). Hij coördineerde, werd later interim-directeur en – na de fusie van Muziekschool en Blauwe Stoep – directeur. ,,Hij was altijd mijn baas.’’

Waar Hoele bij de Blauwe Stoep de man van de literatuur en poëzie was, zocht Maouche een eigen ‘poot’. Dat werd de architectuur. Hij begon met Attiek, discussieavonden over architectuur. ,,Vurige voordrachten, vlammende discussies’’, zo herinnert Hofstra zich. ,,JJM als spin in het web, die alle touwtjes in handen had. Architecten kwamen van heinde en verre, zonder honorarium, maar kregen als beloning een speld, gemaakt door Hanneke.’’

Als directeur van Parnas werd hij in 2002 benaderd vanuit Noorwegen om mee te werken aan Cirque Nouveau, een uitwisseling van getalenteerde jongeren uit Noorwegen, Nederland, België, Zweden en Denemarken. Jean Jacques regelde, Hanneke werkte aan de kostuums. Aan het eind van het cursusseizoen, zo vanaf mei, reisden ze met hun voorstellingen door de betrokken landen. ,,Later werd dat uitgebreid met Afrikaanse landen zoals Ethiopië, Oeganda, Kenia en Tanzania.’‘

In 2005 nam Maouche afscheid van Parnas. ,,Hij was heel geliefd’’, zo laten docenten van het voormalig centrum voor de kunsten weten. Hij begeleidde het samensmelten van de ‘rijke’ Blauwe Stoep en de ‘arme’ muziekschool, zorgde voor een inspirerende omgeving. Roelofsen: ,,Hij stimuleerde samenwerking. En als er dan weer eens bezuinigd moest worden, had hij wel een plan. Hij kon daarom goed overweg met de ambtenaren van de gemeente, omdat hij met hen meedacht.’‘

Hofstra: ,,Hij was de opgewekte animator, hij kon stuwen en sturen, het doel helder voor ogen, maar met joie de vivre. Nooit dominant, altijd lichtvoetig.’’

Vanaf 2006 woonden Maouche en Roelofsen de helft van het jaar in hun huis in de Cevennen in Zuid-Frankrijk. Hij werkte als projectleider van verschillende (inter)nationale projecten, zoals Cirque Nouveau en Kunstmenu Leeuwarden. Na 2011 waren ze het hele jaar in Frankrijk, maar hij miste uitdagingen en hij miste Afrika.

Hij solliciteerde via VSO (Voluntary Services Overseas) op een functie bij het Nekemte Catholic Secretariat in Ethiopië en werd aangenomen. De ‘zusters’ van de NCS beheren klinieken en scholen in een groot gebied ten westen van Nekemte. ,,We kwamen er in een heel andere omgeving, en in andere instellingen.’‘ Omdat Hanneke mee zou gaan, trouwden ze. ,,Op 27 januari zouden ze zeven jaar getrouwd zijn.’‘ Rond het einde van de eerste uitzending van achttien maanden traden bij Maouche gezondheidsklachten op. Doorgaan via de VSO kon niet, maar hij bleef actief als vrijwilliger bij NCS van 2015 tot begin 2020.

In februari 2020 was hij nog in Ethiopië., maar bij terugkomst was duidelijk dat er nader onderzoek nodig was. ,,Hij leed aan ‘verbindweefseling van het beenmerg’. Dat kon steeds minder bloed aanmaken.’’ Een beenmergtransplantatie leek eerst verlichting te brengen, maar uiteindelijk traden er fatale complicaties op. Via Facebook liet Hanneke vrienden weten: ,,We wilden nog zoveel avonturen beleven. Maar dat kan niet meer. (...) Mijn grote liefde.’’

Je kunt deze onderwerpen volgen
Cultuur
In memoriam