Fotografe Jenny Boot droomt groot

In Brugge wordt vrijdag de nieuwe Snoecks ten doop gehouden. Fotograaf Jenny Boot uit Sneek staat erin en is erbij.

'Carry On' FOTO JENNY BOOT

'Carry On' FOTO JENNY BOOT

Eigenlijk zijn al haar foto’s zelfportretten, zegt fotograaf Jenny Boot . In haar huis in Sneek hangt Biker boven de eettafel. Aan een andere wand hangt een foto uit de serie Grief waarmee ze in 2012 de Fotoacademie in Amsterdam afsloot.

Ze studeerde af in de richting modefotografie, maar haar aandacht verschoof de afgelopen jaren naar kunst. ,,Ik heb er nog wel moeite mee mezelf kunstenaar te noemen’’, bekent ze. Maar verzamelaars en galeriehouders zijn er wel over uit. Het werk van Jenny Boot is kunst.

Tekenen als expressie

Vanaf haar vijftiende schilderde en tekende ze vooral. ,,Ik kan niet tekenen of schilderen, maar het was voor mij een expressiemiddel. Het gevoel moest eruit.’’ Toen ze een kind kreeg kon ze zich niet meer zo in schilderen verliezen, geen nacht meer doorhalen. De digitale fotografie bood haar een nieuwe uitlaatklep.

,,Die interesse was er al, maar fotografie was me eerder afgeraden. Te duur, en de school voor fotografie zat in Apeldoorn... Maar nu kwam het binnen bereik.’’

Ze merkte dat ze in het schilderen veel naar licht had gekeken. Naar lichtval, en naar manieren om op een plat vlak bolling te suggereren. Ze begon met de Fotoacademie, toen die in Groningen een dependance opende. Na een onderbreking rondde ze in 2012 haar studie in Amsterdam af.

Meteen op de afstudeerexpositie viel haar werk op. ,,Dat jaar lukte alles.’’ Ze verkocht haar afstudeerwerk, exposeerde in New York, op de grote fotobeurs Paris Photo in Parijs, en ze kreeg een grote opdracht van het glossy JFK Magazine . ,,Dat werk zag eruit als mode, met veel bloot.’’

Het jaar daarop liep het allemaal wat minder lekker. De bladenmarkt stortte in en de vraag naar ‘naakt’ nam af. Ze verlegde haar koers naar portret, ze ontwikkelde haar eigen stijl. Glanzend, donker.


'Last potatoe supper'. FOTO JENNY BOOT

Grote dromers

Public House of Art in Amsterdam kwam haar op het spoor en gaf haar de opdracht een collectie te maken. Elf foto’s van haar werden en worden in beperkte oplage over de hele wereld geëxposeerd. Vijf foto’s zijn inmiddels uitverkocht, waaronder Sanne . Dit portret bleek zo populair, dat de hele editie binnen twee maanden over de toonbank ging.

Ze heeft een intuïtieve manier van werken. ,,Ik zie een beeld soms helemaal voor me. Pas als het er is, zie ik wat het betekent.’’ In God’s Shame gaat bijvoorbeeld over de onthoofdingen door IS. Haar naakte modellen trokken op het fotofestival Photoville in New York de nodige aandacht. De organisatie van Face the Dutch (die met Nederlandse fotografen het festival bezocht) vond een waarschuwing op z’n plaats: ‘This exhibition contains nudity...’.

Ook de vluchtelingencrisis houdt haar bezig. In Snoecks 2017 staat een foto waarop ze haar eigen ideeën hierover heeft verwerkt. Er ligt een jonge zwarte vrouw op een soort snijtafel waarover een zwart doek is gedrapeerd. Ze zou een aangespoelde vluchteling kunnen zijn. Een man in een zwart pak met een kroon op zijn hoofd, kijkt naar haar en puft een rookwolkje uit.

,,De vluchtelingen die hierheen komen, zijn niet per se arm. Vandaar dat ze een gouden ring draagt. Het zijn de grote dromers. Ik heb ook altijd groot gedroomd. Niet ‘hoe zal ik eens aan het werk komen in Sneek’, maar ‘hoe kom ik in New York’.’’ Ook de rode nagellak van de liggende vrouw valt op. Verder draagt ze geen kleding, haar donkere huid glanst in het schaarse licht. ,,De koningen – het rijke Westen – weten niet hoe ze met de vluchtelingenstroom om moeten gaan. ,,Dat zie je aan de manier waarop de man de rook uitblaast. Het krijgt iets machteloos.’’

Geen opdrachtgevers

Haar stijl valt in de smaak, ze is succesvol. Af en toe maakt ze op haar manier een groot familieportret in opdracht. ,,Maar verder heb ik geen opdrachtgevers. Ik ben dus echt kunstenaar’’, zegt ze lachend. Ze wordt sinds kort vertegenwoordigd door de Miva Gallery, met drie locaties in Zweden. ,,Ze zeiden dat ik niet teleurgesteld moest zijn als ik niet meteen alles verkocht.’’ Dat bleek niets te veel gezegd, inmiddels kreeg al een flink aantal foto’s een Zweedse eigenaar.

De groep Nederlandse fotografen, waar Jenny deel van uitmaakte op Photoville, hangt nu met hetzelfde werk in winkelcentrum De Hallen in Amsterdam. Behalve Jenny. ,,Mijn foto’s waren te expliciet, dus nu hangt onder meer Blind Intuition er.’’

Haar werk voor Public House of Art werd op de kunstbeurs Scope Miami gezien door de redactie van Snoecks . En zo kan het dat ze vrijdag in Brugge het glas heft op de feestelijke presentatie van de 2017-editie. Heel Nederland en België kan in dit dikke ‘jaarboek’ kennis maken met haar werk. Het lijkt een opstapje naar het boek dat ze graag zou willen maken. Haar volgende grote droom.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Cultuur