Even appen met Jacob Haagsma op Oerol: echte voorstellingen, Sjoukje Klomp, Opium TV

Jacob Haagsma. FOTO ANNET EVELEENS

Ook al speelt Oerol zich opnieuw vooral achter de schermen af, in de vorm van het online-programma Het Imaginaire Eiland, LC-verslaggever Jacob Haagsma is toch afgereisd naar Terschelling. We appen elke dag even met hem.

Goedemorgen Jacob, hou je het nog een beetje vol?

,,Het is mooi weer, het is Terschelling en het is, ondanks alles, Oerol. Dus best wel ja.”

Toch lijkt me zo’n Oerol-achter-de-schermen heel anders dan normaal.

,,Maar de laatste normale Oerol is ook al twee jaar geleden. Bizar eigenlijk. Aan de ene kant is het niet onprettig om niet drie keer per dag, voorheen mijn daggemiddelde, naar een voorstelling te fietsen. Aan de andere kant: dieptriest word je ervan. Gelukkig had ik nou net een dag met twee heuse voorstellingen achter elkaar. Op de fiets, beetje doortrappen, prachtige route, even zoeken: ah ja, zo voelt dat.”

Voorstellingen? Met publiek?

,,Neenee. Dat mag niet, hè. Maar soms doet een groep iets, en daar zitten dan een paar vrijwilligers bij. Of andere artiesten, of iemand als ik. Een plukje mensen, vaak nog geen vijftien. Zwermers, uit Tilburg, deed hier een ‘gedroomde Oerol-versie van een voorstelling die volgende week in De Harmonie te zien is. Hier speciaal voor Opium TV . Die ploeg kwam bijna een half uur te laat, terwijl de hoofdrolspelers met bijna geen kleren aan in de brandende zon stonden. Even voor de statistieken: ik kwam om precies één uur, de afgesproken tijd, binnenvallen.”

Op tijd komen is toch niet zo moeiijk, als je kunt klokkijken?

,,Dat zeg ik ook altijd! Maar het is allemaal goed afgelopen en het wordt vast een mooi item van vier minuten in Opium TV . Toch fijn dat zo’n Cornald Maas dat voor mekaar krijgt, vijf avonden Oerol op de landelijke televisie.”

Verder nog wat ontdekt?

,,Op Facebook stuitte ik op Met Loes, een reek satirische filmpjes van ene Loes Schnepper. Die kruipt bijvoorbeeld in de huid van een Sjoukje Klomp, ‘voormalig Oerol-vrijwilligster’. Dat loopt uit op een tamelijk genadeloos portret van die clichématige artistiekerige vrouw-op-leeftijd, bloemen aan het fietsstuur, die met grimmige glimlachjes de botste clichés en de ergste passief-agressieve aanvallen op camera en omstanders afvuurt. Ze doet dat archetype wel zo exact na, dat je je afvraagt waar nou precies de lach moet zitten - iets wat ik wel vaker denk bij Nederlandse satire. Maar hilarisch is dan wel weer de confrontatie met acteur John Buijsman, zelf Oerol-veteraan: ,,Dit soort wijven, man! Ja, ‘t is maar een mening, ja. Je moet nooit meer naar theater gaan! Kut!” Ik heb nog naar haar uitgekeken en ik dacht een paar keer dat ik haar zag, maar nee.”

Hou vol.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Cultuur
Oerol