Corona noopt en inspireert kunstenaars Haniasteeg in Leeuwarden tot expositie 'Herschikking'

Het is een raar idee dat ze werkten aan een expositie die nooit bezoekers zou krijgen, maar toch hebben de kunstenaars van de Haniasteeg in Leeuwarden Herschikking in kunstruimte H47 ingericht. ,,It wie dochs fijn deroan te wurkjen’’, aldus Wia Bouma.

Hanneke Fonteijn - 'Herschikking'

Hanneke Fonteijn - 'Herschikking' Foto Natalia Balanina

Een jaar geleden staken de veertien kunstenaars met een atelier in de Leeuwarder Haniasteeg de koppen bij elkaar. Ze zouden gaan werken aan een gezamenlijke tentoonstelling, zelfs aan één gezamenlijk werk met als titel Broos . ,,Mar wy kamen der net út’’, vertelt Wia Bouma. Corona stuurde het samenwerken in de war en ieder ging voor zich aan de slag. De start van de expositie zou in december zijn, maar dat veranderde ook enkele keren. Twaalf van hen doen nu mee aan de expositie, die een nieuw thema en een nieuwe titel kreeg: Herschikking . ,,Dat past by alles.’’

Hoe zijn jullie begonnen?

Afgelopen jaar exposeerde Frank Zeilstra in de galerie. Ook een Leeuwarder kunstenaar, maar niet verbonden aan de groep in de Haniasteeg. Velen van hen waren echter te spreken over zijn presentatie, vooral over zijn poëzie. ,,Laten we Frank vragen een gedicht te schrijven’’, werd geopperd. Zeilstra voelde ervoor en de deelnemers aan Herschikking kregen dit ter voorbereiding toegestuurd. Bouma: ,,Guon hawwe harren dêrtroch inspirearje litten, oaren hawwe harren eigen paad keazen.’’

Hoe is het thema ingevuld?

Elke kunstenaar heeft op zijn eigen manier laten zien hoe deze tijd zijn of haar werk heeft beïnvloed. Janneke Dijkstra schilderde Seaside waar de golven komen en gaan en de voorwerpen op het strand voortdurend herschikken. Hilde Huisman maakte Exoskeletten van vilt waarover ze schreef: ,,Als gebleekt koraal / aangespoeld op de kust / bij elke golfslag / herschikking’’.

Jeanette Héman tekende de aarde, waarbij een deel langzaam vervaagt. ,,Het natuurlijk evenwicht lost langzaam op’’, is haar boodschap. Natalia Balanina mist het samenzijn en fotografeerde stillevens van enkele stukken groente en een ‘groepsportret’.

Cobi Leent jes maakt bij voorkeur gebruik van bestaand materiaal dat van zichzelf ‘niet sexy is’. In dit geval gaf ze een eigen draai aan spatschermen (voor in de keuken). Ze bewerkte het gaas op verschillende manieren en voegde bijvoorbeeld kleine ledlampjes toe, waardoor een bijna natuurlijk aandoend geheel ontstond. Een groep vallende bladeren met een bijzondere schaduwwerking, dat ze Craquelé noemt. ,,Hartstochtelijk hopend op reflectie en restauratie, licht en lucht’’, schrijft ze erbij.

André de Bruijne putte uit zijn oude beelden en stelde uit elementen daarvan de nieuwe sculptuur Vertering samen. En ook Sjon ten Berg deed een greep in zijn eigen archief op zolder, en ,,ruimde zijn bovenkamer op’’. Het leverde een aantal kleurrijke collages op.

Kleurrijk zijn ook de plankjes en elementen in de kast van Mitica Pamfile. Bezoekers mogen hier zelf aan het ‘herschikken’. Pamfile liet zich inspireren door het principe van Francis Bacon: ‘vanuit chaos ontstaat kunst’, door Erno Rubik, die orde creëerde met kleur, en door Piet Mondriaan, die werkte ,,in precisie met drie primaire kleuren’’. Ook de installatie van Hanneke Fonteijn is interactief. Ze schilderde woorden op allerlei blokjes, die bezoekers zelf in een volgorde kunnen zetten zodat ze hun emoties weergeven.

Piet er Pl oe ger tekende de twee uiteenlopende reacties op deze tijd: een strijdbare Zorro-figuur en een flegmatieke persoon tussen schichtige reeën. Thea Hommema verloor het afgelopen jaar haar moeder. Ze maakte de installatie De zakdoek is altijd in aantocht met onder meer het nachtkastje van haar moeder en zakdoeken van haar vader. Twee schilderijen die deel uitmaken van het geheel zijn ingelijst achter glas, als verwijzing naar het ‘binnen moeten blijven’.

Ook Wia Bouma speelt met dit laatste gegeven. Zij maakte een venster met aan de ene kant een los, licht doek dat wappert in de bries en aan de andere kant een donkerder doek dat wel is opgespannen in het raam. ,,It rút jout in begrinzing nei búten, en ek in beweging nei binnen. Dat kin pynlik wêze, mar stil stean jout ek bewustwording.’’ Op de vensterbank heeft ze een rijtje beschilderde sponzen staan met nieuwe landschappen. ,,Giest ek wer nije dingen sjen.’’

Wat nu?

Bouma: ,,It is hiel jammer dat wie no gjin feedback krije op ús wurk. Wy binne dochs in wurkpleats foar eksperimint.’’ Coördinator Hidde Idzinga: ,,H47 moet het altijd hebben van drukte in de stad, van andere activiteiten waarbij mensen ook hier voorbij lopen. Nu die er niet is, merken we dat heel erg in de belangstelling voor wat we doen.’’ Natalia Balanina heeft een video gemaakt, zodat de expositie behalve via de ramen ook online te zien is.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Cultuur
exposities